Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2015

Η μάνα μου κι ο Σατανάς

Τη μεγάλη Παρασκευή 
η Παναγιά ξαναγίνεται το πρόσωπο της ημέρας 
και η δική μου μάνα ξεμαρμαρώνει. 
Δε φοράει πια εκείνο το ροζ 
που τη θάψανε 
κι ούτε κατεβαίνει ολοένα 
με το κουτί της μαζί. 
Τη Μεγάλη Παρασκευή 
η μάνα μου ζωντανή, ζεστή σαν το κερί
 φοράει το τετριμμένο και μαζί το άλλο. 
Το νύχι της το προτελευταίο 
παχουλό στις άκρες σαν το δικό μου 
άγνωστη 
όταν κρυφοσκεπτόταν 
και κρυφοαμάρτανε 
μακριά μου 
σαν άρχιζε τον ατέλειωτο θάνατό της
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.