Σάββατο 28 Ιουνίου 2014

Η θημωνιά

Ἐγώ εἰμαι ἡ βλογημένη θημωνιά,
ποὺ ἀπὸ χρυσὰ πυργώνομαι δεμάτια,
ἕνα μονάχα μήνα τὴ χρονιά,
μὰ μὲ ζηλεύουν κάστρα καὶ παλάτια.
Ἐγώ εἰμαι ἡ εὐλογημένη θημωνιά.
Ἐμένα δὲ μὲ χτίζουν μὲ λιθάρια,
μὲ χώματα, μὲ ξύλα, μὲ νερά.
Μὲ στήνουν λυγερὲς καὶ παλικάρια
μὲ στάχυα, μὲ τραγούδια, μὲ χαρά.
Κι ὁ ἱδρὼς μὲ ραίνει μὲ μαργαριτάρια.
Ἐγώ εἰμαι τῶν ἀνθρώπων ἡ κυψέλη,
ποὺ κρύβει τὴν ἀτίμητη τροφή,
ποὺ κάθε χρόνο ἡ μάνα Γῆ τοὺς στέλλει,
μὲς ἀπ’ τὰ σπλάχνα μὲ στοργὴ κρυφή,
γλυκύτερη ἀκόμη κι’ ἀπ’ τὸ μέλι.
Λάμπω σὰν ἥλιος, λάμπω σὰ φεγγάρι
καὶ σέρνω σκλάβα πίσω τὴ ζωὴ
μὲ τὸ χρυσό, ξανθό μου τὸ σιτάρι,
ποὺ λαχταροῦν ρηγάδες καὶ λαοὶ
καὶ μὲ λατρεύουν σὰν προσκυνητάρι.
Ἐγώ εἰμαι ἡ τιμημένη θημωνιά,
ποὺ ἀπὸ χρυσὰ πυργώνομαι δεμάτια,
ἕνα μονάχα μήνα τὴ χρονιὰ
καὶ μὲ ζηλεύουν κάστρα καὶ παλάτια.
Ἐγώ εἰμαι ἡ εὐλογημένη θημωνιά.
Γ. Στρατὴγης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.