Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2013

Χίπις - Τα παιδιά των λουλουδιών: Η ψευδαίσθηση μιας εποχής…

Ποιοι ήταν οι Χίπις 
και από πού βγήκε το όνομά τους ;
     Η αντικουλτούρα των χίπις ήταν βασικά ένα νεανικό κίνημα που ξέσπασε στις Η.Π.Α στα μέσα του 1960, και διαδόθηκε ταχέως και σε άλλες χώρες σε όλον τον κόσμο. 
     Η ετυμολογία του όρου "χίπις" προέρχεται από την αγγλική λέξη "hipster" (πρόκειται για εκείνον που απορρίπτει την υπάρχουσα κουλτούρα και υποστηρίζει πιο ελεύθερες απόψεις), και αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τα άτομα με αντικοινωνική συμπεριφορά που είχαν μετακομίσει στο Greenwich Village της Νέας Υόρκης, ένα προάστιο του Haight-Ashbury που ανήκει στο Σαν Φρανσίσκο, και σε άλλες τέτοιες αστικές περιοχές. 
      Οι δύο αγγλικές λέξεις οι οποίες θεωρούνται η ρίζα του όρου "χίπις" είναι οι "hip" και "hep" (πληροφορημένος). Έτσι λοιπόν αναφέρονται στον άνθρωπο εκείνο που "γνωρίζει", και η εκτεταμένη γνώση και ενημέρωση ήταν ένας από τους σκοπούς του κινήματος. 
Πού πρωτοεμφανίζονται ;
     Η δεκαετία του 1960 έχει χαρακτηριστεί ως η δεκαετία της αλλαγής, η δεκαετία που άλλαξε το κοινωνικό και το πολιτικό γίγνεσθαι. Ήταν μία ταραχώδης δεκαετία, στις αρχές της οποίας εμφανίστηκαν οι «χίπις». 
    Το κίνημα των « hipies» πρωτοεμφανίστηκε στο Χάιτ Άσμπουρι, μία σχετικά εύπορη καλλιτεχνική περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, όταν νεαροί ποιητές, συγγραφείς και καλλιτέχνες μετακόμισαν εκεί.
    Οι χίπις είναι το πιο πρωτοποριακό από τα νεανικά κινήματα της δεκαετίας του ‘60 και κατ’ επέκταση του 20ου αιώνα.
     Η ληξιαρχική πράξη γέννησης των «παιδιών των λουλουδιών» γράφτηκε στις 22 Νοεμβρίου 1963, την μέρα δολοφονίας του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ο Τζον Κέννεντι ήταν ο πρόεδρος που είχε δημιουργήσει ελπίδες σε χιλιάδες νέους για έναν πιο δίκαιο κόσμο. 
    Η απογοήτευση από την κατάρρευση του αμερικάνικου ονείρου και από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της δημοκρατίας γέννησαν κινήματα που υπεράσπιζαν τα κοινωνικά δικαιώματα και ήταν αντίθετα στη λογική «σκέψου μόνο τον εαυτό σου».
     Για να καταλάβουμε τους χίπηδες και όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο δεν αρκεί μόνο να μελετήσουμε το κίνημά τους. Είναι απαραίτητο να κοιτάξουμε προς τα πίσω και να εξετάσουμε τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας που είχε προηγηθεί της εμφάνισής τους. 
    Τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο διαδέχτηκε μια περίοδος ηρεμίας. Για όποιον είχε ζήσει τα δεινά του, ο κομφορμισμός της νέας εποχής αποτελούσε βάλσαμο. Όμως για όσους είχαν γεννηθεί από το ’46 και μετά, ήταν μια γκρίζα περίοδος. Όταν αυτή η γενιά έφτασε στην εφηβεία άρχισε να διεκδικεί περισσότερα.
Γιατί οι χίπις εμφανίζονται στην Αμερική ;
     Ένα από τα βασικά ερωτήματα όσων ασχολήθηκαν και συνεχίζουν να ασχολούνται μέχρι σήμερα με το κίνημα των χίπηδων είναι γιατί οι χίπις πρωτοεμφανίστηκαν στις ΗΠΑ και όχι σε κάποιο άλλο μέρος. Υπάρχει μία μόνο λογική εξήγηση. 
    Την δεκαετία του ‘60 η αμερικανική κοινωνία χαρακτηριζόταν από την άνοδο του βιοτικού επιπέδου της μεσοαστικής οικογένειας, την αύξηση του αριθμού των μεσοαστικών οικογενειών και την μετάθεση της ηλικίας στην οποία οι άνδρες έμπαιναν στη εργασία λόγω της εξάπλωσης των σπουδών. Έτσι οι νέοι είχαν το χρόνο για να μπορέσουν να ασχοληθούν με τέτοιου είδους κινήματα. 
    Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, οι περισσότεροι από το 70% των χίπις προέρχονταν από την μεσαία ή την ανώτερη τάξη. Βασικό χαρακτηριστικό των νεανικών κινημάτων που έχουν τέτοια προέλευση είναι η ικανότητα τους να αρθρώνουν κριτική στη υπόλοιπη κοινωνία, και να διατυπώνουν πιο εύγλωττα την αντίθεση τους προς την κουλτούρα του καπιταλισμού.
Οι Χίπις στον υπόλοιπο κόσμο
     Οι χίπις στο Μεξικό, γνωστοί και ως jipitecas, σχημάτισαν το κίνημα La Onda Chicana και μαζεύτηκαν στο Avándaro , ενώ στη Νέα Ζηλανδία οι νομάδες με τα φορτηγάκια-σπίτια δοκίμασαν εναλλακτικούς τρόπους ζωής και προώθησαν την ανανεώσιμη ενέργεια στη Nambassa. 
    Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι κινητές "φάλαγγες ειρήνης" των ταξιδιωτών της Νέας Εποχής, έγιναν καλοκαιρινά προσκυνήματα με ελεύθερη μουσική και φεστιβάλ στο Stonehenge. 
    Στην Αυστραλία, οι χίπις μαζεύτηκαν στο Nimbin για το Aquarius Festival του 1973 και το ετήσιο Canabis Law Reform Rally ή το MardiGrass. Το Piedra Roja Festival, ένα μεγάλο γεγονός ανάμεσα στους χίπις διεξήχθη στην Χιλή το 1970.
Τι πίστευαν και ποιος ήταν 
ο τρόπος ζωής τους ;
   Πολλοί, δημιούργησαν τις δικές τους κοινωνικές ομάδες και κοινωνίες, διαφωνούσαν κάθετα με τον Πόλεμο στο Βιετνάμ, άκουγαν ψυχεδελικό ροκ, υποστήριζαν τη σεξουαλική επανάσταση, και χρησιμοποιούσαν ναρκωτικά όπως μαριχουάνα, LSD και "μαγικά" μανιτάρια έτσι ώστε να καταφέρουν να "εξερευνήσουν" εναλλακτικά και καινούρια πράγματα.
    Τα παιδιά των λουλουδιών, όπως αλλιώς είναι γνωστοί οι χίπις, καθώς μοίραζαν λουλούδια στους περαστικούς κατά την διάρκεια των αντιπολεμικών διαδηλώσεων, πήραν την ζωή στα χέρια τους, δεν δείλιασαν μπροστά στο κατεστημένο και απαιτούσαν την αλλαγή της τότε κοινωνίας. 
   Επιθυμούσαν να ζήσουν κοντά στη φύση, μακριά από τα γεμάτα τσιμέντο και άγχος αστικά κέντρα. Στις διαδηλώσεις τους καταγγείλανε τον καταναλωτισμό, τον δυτικό τρόπο ζωής, τις αξίες του και τον πόλεμο στο Βιετνάμ. 
    Οι χίπις είχαν επαφή με κουλτούρες και πολιτισμούς της Ανατολής και κυρίως της Ινδίας. Επηρεάστηκαν από την φιλοσοφία του Ινδουισμού που υποστηρίζει πως ο σκοπός της ζωής πρέπει να είναι η φώτιση και η τελείωση.
    Γρήγορα οι νέοι της εποχής εκείνης αντιλήφθηκαν πως δεν τους ταίριαζε ο τρόπος ζωής που τους είχαν μάθει οι γονείς τους. Ένοιωθαν εγκλωβισμένοι μέσα στα συμβατικά, ατσαλάκωτα, μουντά ρούχα που είχαν θεωρηθεί ως τα κατάλληλα για αυτούς και κυρίως για την κοινωνία όπου ζούσαν. 
    Ασφυκτιούσαν μέσα στα μονότονα τσιμεντένια δίχως πνοή σπίτια τους. Επιθυμούσαν μια μποέμικη ζωή, μακριά από τους θορύβους της πόλης και των εργοστασίων.
     Μια ζωή δίπλα στην φύση, όπου άνθρωποι και λουλούδια ζούνε αρμόνικα, ο ένας μέσα στον άλλο. Μια ζωή χωρίς το άγχος του 8ώρου και της άκρατης παραγωγικότητας που πρόσταζε ο καπιταλισμός.
     Άρχισαν, λοιπόν, να αμφισβητούν την κοινωνία και τις αξίες της και να υποστηρίζουν πως ο άνθρωπος έχει δικαίωμα και στην τεμπελιά και στην αγάπη και στην ειρήνη.
    Έτσι, οι χίπις αποφασίζουν να αλλάξουν την ζωή τους, με την ελπίδα πως έτσι θα αλλάξει όλος ο κόσμος. Εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και ζούσαν νομαδικά με την συντροφιά των ομοϊδεατών τους. 
    Έβγαλαν τα συμβατικά κοστούμια τους και φόρεσαν jeans, παντελόνια καμπάνες, πολύχρωμα t-shirts που είχαν διακοσμήσει με λουλούδια, φυλαχτά και τεράστια δακτυλίδια, δημιουργώντας το ιδιαίτερο στυλ τους, το ονομαζόμενο ψυχεδελικό. 
    Το ψυχεδελικό στυλ τόσο ισχυρό όσο και μισητό από τα άλλα στυλ ως το 1970 είχε κάνει τον κύκλο του και έχασε την απήχησή του όσο γρήγορα την κατέκτησε.
     Πολλοί νέοι αφήνουν τα γένια και τα μαλλιά τους να μακραίνουν ενώ τα μέλη της American Civil Rights Movements αφήνουν τα σγουρά και φουντωτά μαλλιά τους ατημέλητα επιθυμώντας, μιμούμενοι τους Αφρο-Αμερικάνους, να τους υποστηρίξουν.
Τι μουσική άκουγαν ;
    Μα και η μουσική άλλαξε πολύ γρήγορα. Τη θέση του Swing και των Blues την κέρδισε το Rock & Roll. Πλέον, οι νέοι χορεύουν υπό τους ήχους του Jimi Hendrix, της Janis Joplin, του Bob Dylan και συγκροτημάτων όπως οι Jefferson Airplane, οι Grateful Dead, οι Sly & The Family Stone κ.α.. 
    Τα παιδιά των λουλουδιών γοητεύονται και από την παραδοσιακή ανατολίτικη μουσική και κυρίως την Ινδική. Τα συγκροτήματα της εποχής πειραματίζονται με τους ήχους της ηλεκτρικής κιθάρας και συνδυάζουν τις συναυλίες τους με ψυχεδελικά light shows. 
    Οι στίχοι των τραγουδιών καταγγέλλουν τον μιλιταρισμό, τον καπιταλισμό. ενώ εξυψώνουν την αγάπη, την ειρήνη και την κατανόηση. Οι συναυλίες της δεκαετίας του 1960, από πολλούς χαρακτηρίζονται ως πραγματικές εμπειρίες ζωής.
    Ποιος μπορεί να ξεχάσει τραγουδιστές όπως η Joan Baez και η Janis Joplin αλλά και συγκροτήματα όπως οι Jefferson Airplane, οι Big Brother και οι The Grateful Dead; Ήταν, άλλωστε, όλοι τους εκεί όταν διοργανώθηκε το Woodstock, με το οποίο είναι άρρηκτα δεμένο το κίνημα των χίπις και το οποίο ήρθε να ακολουθήσει το Summer of Love του ’67
    Όσο μαζική κι αν ήταν η προσέλευση του κόσμου, όμως, σε μια τέτοια μουσική διοργάνωση, αρκεί μια εικόνα για να με πείσει ότι όποιος- νέος ή όχι- ανήκε στην ομάδα των χίπις δεν είχε να επιδείξει κανένα στοιχείο μαζικότητας αλλά αντίθετα φανέρωνε μια αθωότητα και απόλαυση για τη ζωή καθώς αφηνόταν στους μελωδικούς ρυθμούς της μουσικής..
    Ένας στίχος από τους The Grateful Dead νομίζω πως μπορεί να συνοψίσει- αν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο- το μήνυμα που οι χίπηδες ήθελαν να αφήσουν για την ανθρωπότητα. «I have spent my life seeking all that’s still unsung. Bent my ear to hear the tune and closed my eyes to see.» 
   Έψαχναν να βρουν αυτό που κανείς μέχρι τότε δεν είχε τολμήσει και που κανείς δεν μπόρεσε να εκφράσει με ένα τραγούδι.
Κυριότερα κινήματα και Φεστιβάλ
   Τον Ιανουάριο του 1967, το Human Be-In στο Κόλντεν Γκέιτ Παρκ (Golden Gate Park) στο Σαν Φρανσίσκο γνωστοποίησε κι έκανε δημοφιλή την κουλτούρα των χίπις, οδηγώντας στο θρυλικό Καλοκαίρι της Αγάπης (Summer of Love) στην δυτική ακτή των Η.Π.Α, και το 1969 στο Φεστιβάλ Γούντστοκ στην ανατολική ακτή. 
Το καλοκαίρι της Αγάπης (Summer of Love)
   Στις 14 Ιανουαρίου 1967, το υπαίθριο Human Be-In που οργάνωνε ο Michael Bowen, βοήθησε στο να διαφημιστεί η κουλτούρα των χίπις στις Η.Π.Α, με 20.000 χίπις να μαζεύονται στο Γκόλντεν Γκέιτ Παρκ του Σαν Φρανσίσκο. 
   Στις 26 Μαρτίου, οι Lou Reed και Edie Sedgwick και 10.000 χίπις έφτασαν στο Μανχάταν για το Central Park Be-In την Κυριακή του Πάσχα. 
   Το Monterey Pop Festival από τις 16 ως τις 18 Ιουνίου, σύστησε στο ευρύ κοινό τη ροκ μουσική και έτσι σημάνθηκε η αρχή του "Καλοκαιριού της Αγάπης".
Η επιρροή των Χίπις στην κοινωνία 
και τον πολιτισμό
    Η μόδα και οι αξίες των χίπις είχαν μεγάλη επίδραση στον πολιτισμό, επηρεάζοντας τη μουσική, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο και τις τέχνες. Από τότε που ξέσπασε το μεγάλο αυτό κίνημα το 1960, πολλές πτυχές της χίπικης κουλτούρας αφομοιώθηκαν από τη mainstream κοινωνία. 
    Η θρησκευτική και πολιτισμική πολυμορφία που δημιουργήθηκε εξαιτίας των χίπις απέκτησε μεγάλη αποδοχή και η φιλοσοφία της ανατολής και οι πνευματικές αντιλήψεις απέκτησαν επίσης μεγάλο κοινό. 
    Η κληροδότηση της κουλτούρας των χίπις μπορεί να γίνει αντιληπτή στο σύγχρονο πολιτισμό και με χιλιάδες μορφές - από το υγιεινό φαγητό και τα μουσικά φεστιβάλ μέχρι σύγχρονες σεξουαλικές απόψεις και επαναστάσεις στον κυβερνοχώρο.
Το τέλος των «Παιδιών των Λουλουδιών»
    Με το τέλος της δεκαετίας του 1960, το κίνημα των παιδιών των λουλουδιών άρχισε σιγά-σιγά να ξεθωριάζει και να σβήνει. Οι τότε νέοι που είχαν ενταχθεί στη ομάδα των χίπηδων, μεγάλωσαν, ωρίμασαν, είδαν το κίνημα σαν μία νεανική τρέλα... 
    Οι χίπηδες έπαψαν πια να πιστεύουν πως μπορεί να αλλάξει ο κόσμος, έπαψαν να είναι ιδεαλιστές, οραματιστές... Έγιναν ρεαλιστές, υλιστές.... Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν μορφωμένοι, γιατροί, δικηγόροι κλπ. 
   Το μόνο που τους ένοιαζε πια ήταν να βγάλουν χρήματα, να χτίσουν σπίτια, να ζήσουν καλά... Η ιδεολογία των χίπηδων, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 χάθηκε εντελώς.
Κρίσεις και επικρίσεις
    Το κίνημα των χίπηδων, σε όλη την διάρκεια της ζωής του, έχει κατηγορηθεί και επικριθεί από πολλούς. Πρώτον, υποστήριζαν ότι έρχονταν σε επαφή με την «κρυμμένη ουτοπία» που βρισκόταν μέσα τους είτε μέσω των ναρκωτικών είτε μέσω των ανατολικών θρησκειών. 
   Δεύτερον, δεν κατάφεραν να αναγνωρίσουν τα όρια του «κάνε το δικό σου» και σε αυτό χρεώνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό η αποτυχία των κοινοβίων. Για να είναι ένα κοινόβιο βιώσιμο ορισμένες εργασίες πρέπει να γίνονται σε τακτική βάση.
    Ένα πολύ απλό παράδειγμα, για να γίνει αντιληπτό το πρόβλημα που υπήρξε, είναι το εξής: Αν αυτός που ανελάμβανε το μαγείρεμα σκεφτόταν «είναι αυτό ό,τι πραγματικά θέλω να κάνω τώρα;» απαντούσε αρνητικά και το εγκατέλειπε στη μέση ενώ αυτός που ανελάμβανε το καθάρισμα το έφερνε εις πέρας και ας μην ήταν «ό,τι πραγματικά ήθελε να κάνει», στο τέλος τσακώνονταν μεταξύ τους. 
    Πολλά κοινόβια λοιπόν διαλύθηκαν με πολύ έντονο καβγά μεταξύ των μελών τους. Τέλος, οι χίπις επικρίθηκαν για το ότι έζησαν παρασιτικά από το περίσσευμα της κοινωνίας την οποία επέκριναν. 
    Υποτιμούσαν τον υλισμό αλλά ζούσαν εις βάρος του συστήματος προνοίας, η ύπαρξη του οποίου ήταν εφικτή χάρη σε αυτόν. Καταδίκαζαν την τεχνολογία αλλά άκουγαν μουσική σε περίπλοκα στερεοφωνικά. 
   Υμνούσαν την ισότητα αλλά δεν συμπεριφέρονταν στις γυναίκες ως ίσες .Υποτιμούσαν τον καπιταλισμό αλλά δημιούργησαν πολλές καπιταλιστικές επιχειρήσεις. 
  Δυστυχώς, κάποιοι κατανάλωσαν τα προϊόντα των χίπις χωρίς να υποψιαστούν, χωρίς να καταλάβουν ποτέ την ιδεολογία. Κάποιοι θεωρούσαν επανάσταση το να πάνε σε ένα φεστιβάλ, να ακούσουν έναν δίσκο ή να φορέσουν ένα δερμάτινο γιλέκο.
Επίλογος
    Αυτή λοιπόν ήταν η ιστορία του κινήματος των παιδιών των λουλουδιών. Ένα κίνημα που μπορεί να κράτησε μόνο μια δεκαετία, αλλά είναι μέχρι σήμερα επίκαιρο και προκαλεί το ενδιαφέρον πολλών. 
   Αν κοιτάξουμε, λίγο πιο βαθιά μέσα μας, θα δούμε πως ένα κομμάτι του εαυτού μας μοιάζει να είναι λίγο «χίπικο». Ένα ξεχασμένο κομμάτι από εμάς, ελπίζει ακόμα πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, πως μπορεί να πλησιάσει ξανά κοντά στη φύση, να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί για την σημερινή κοινωνία, για την κατάντια που επικρατεί.... 
    Κάποιοι από εμάς συνεχίζουμε να είμαστε οραματιστές, ιδεαλιστές.... Κάποιοι από εμάς συνεχίζουμε να κάνουμε διαδηλώσεις για ένα καλύτερο αύριο... Μέχρι να μεγαλώσουμε και εμείς... Μέχρι να καταλάβουμε πως οι οραματιστές δεν έχουν μέλλον σε ένα ήδη κατεστραμμένο κόσμο...
Μαίρη Κάντα / Εβδομαδιαίο ραντεβού
Βικιπαίδεια
Κείμενα
Μια ελληνική χίπικη ιστορία : Μάταλα
Οι πρώτοι στις Σπηλιές των Ματάλων
   Τα Μάταλα, στην αρχή, ήταν γνωστά μόνο σε πολύ λίγους «παράξενους» νεανίες του εξωτερικού, που –από διάφορους λόγους-απογοητευμένοι η κυνηγημένοι, έφευγαν από τις πατρίδες τους, αναζητώντας την «περιπέτεια» και «το ουσιαστικό νόημα της ζωής», δηλαδή την Αλήθεια. Οι πρώτες παρέες χίπιδων (και μπητνίκων) θα πρέπει να πήγαν εκεί γύρω στα 1965.
Χίπις στην παραλία των Ματάλων
     Τους είχαν προσελκύσει οι σπηλιές, που είχαν λαξέψει στα βράχια της περιοχής, οι προϊστορικοί κάτοικοι του νησιού, στη διάρκεια της Νεολιθικής Εποχής. Οι σπηλιές των Ματάλων, κατά την Ρωμαϊκή Κατοχή, είχαν χρησιμοποιηθεί και σαν τάφοι, αλλά οι χίπις συντονισμένοι με το ανιμιστικό πνεύμα, δεν είδαν τάφους αλλά τα ιδανικά χίπικα σπίτια. 
    Έμεναν εκεί (μικρές παρέες, ζευγάρια, ακόμη και οικογένειες) σαν πρωτόγονοι, χωρίς ανέσεις. Αν και (οι περισσότεροι από τους χίπις) είχαν σπουδαία παιδεία και αξιοζήλευτες γνώσεις, δεν ήθελαν να έχουν καμία επαφή με τον μίζερο, ανιαρό, καταναλωτικό τρόπο ζωής. 
   Έμεναν, τον χειμώνα με παρδαλά, μπήτνικα ή freak ρούχα, μερικοί με προβιές, και το καλοκαίρι ημίγυμνοι (μερικοί μες στις σπηλιές και γυμνοί), επιδιώκοντας να γίνουν Πρωτόπλαστοι, «Children of God» να ενωθούν με την Μητέρα Φύση.
Σπηλιές στα Μάταλα
    Πάρα πολλοί οι γνωστοί μουσικοί που έζησαν στις σπηλιές. Από τον δικό μας τον Πουλικάκο μέχρι την Joni Mitchell. Η φωτογραφία μας πληροφορεί ότι χρησιμοποιούσαν λάμπες πετρελαίου για να έχουν φως. Άλλες φωτογραφίες δείχνουν καλά γκαζιέρες και τηγάνια και κατσαρόλες. Οι χίπις μαγείρευαν κυρίως ψάρια που ψάρευαν αλλά και τρόφιμα που αγόραζαν από το χωριό. Για να έχουν χρήματα για τις λίγες αυτές αγορές, δούλευαν στα χωράφια του κάμπου.
    Με τέτοιες ψυχεδελικές ζωγραφιές, εξέφραζαν στον δικό τους κώδικα, τα συναισθήματά τους και πως έβλεπαν τον κόσμο. Μερικοί σπουδαιότατοι ζωγράφοι έζησαν στις σπηλιές, όπως ο Richard Titlebaum. Μέχρι και το καλοκαίρι του 1968, οι λίγοι χίπις ζούσαν ανώνυμοι και ανενόχλητοι. Σχεδόν όλοι οι Κρητικοί τους αγαπούσαν. Όμως υπήρξαν και ελάχιστες εξαιρέσεις.
Οι πολέμιοι
    Πρώτος που εξεγείρεται κατά των χίπιδων, είναι ο Μιχαήλ Ι. Βάμβουκας, ο οποίος αν και νέος, σκανδαλίζεται από τα μπικίνι των πανέμορφων κοριτσιών στα Μάταλα. Τι σκανδάλισε τον Βάμβουκα, ο οποίος αργότερα φθάνει σε υψηλότατα αξιώματα της Κρητικής Πολιτείας; Η ομορφιά. Δεν την άντεξε ο άνθρωπος και αρχίζει και στέλνει επιστολές στην κρητική εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ ζητώντας να απομακρυνθούν οι «χυδαίοι»
   Σε μία από τις επιστολές αναφέρει ότι έγινε πυρ και μανία όταν …. «…όταν είδα τα μικρά παιδιά του χωριού …να ερευνούν με τα αχόρταγα και ερευνητικά τους ματάκια τας νεαράς (με τα μπικίνι)…πόσα άραγε ερωτηματικά εγεννήθησαν εις την ψυχήν των αθώων αυτών υπάρξεων; Πόσοι ψυχικοί τραυματισμοί καθ ην στιγμήν βλέπουν ότι μεγάλοι κυκλοφορούν ασύστολα, ενώ εκείνα παρατηρούνται όταν εν τη παιδική των αφελεία σηκώσουν το φουστανάκι τους» (ΠΑΤΡΙΣ, 14 Αυγ 1965)
   Εν κατακλείδι, ο διαμαρτυρόμενος παιδαγωγός, προτείνει να απομακρυνθούν από την Κρήτη οι ανεπιθύμητοι «αλητοτουρίστες»Δυστυχώς για τον Βάμβουκα, η εφημερίδα δεν συμμερίζεται τις απόψεις του (Μπράβο στην Εφημερίδα!) και έτσι ο Βάμβουκας προσπαθεί να ξεσηκώσει τους χωρικούς των Ματάλων. Όμως και οι χωρικοί δεν ξεσηκώνονται διότι δεν ενοχλούνται.
    Αλλά ενώ ο Βάμβουκας δεν καταφέρνει να απομακρύνει τους χίπιδες από την Κρήτη, καταφέρνει με ένα περίεργο τρόπο να ενισχύσει το χίπικο κίνημα και να κάνει τα Μάταλα διάσημα σε όλο τον κόσμο. 
   Διότι λέγεται ότι, ο Βάμβουκας εν τη απελπισία του καταφεύγει στον Δεσπότη της περιοχής. Με «κατάλληλες» περιγραφές τον πείθει ότι κινδυνεύει η Ορθοδοξία. Και ο Άγιος αυτός Άνθρωπος, ο Μητροπολίτης Τιμόθεος (που αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος Κρήτης) παρασυρμένος, βγάζει εγκύκλιο (Ιούνιο του 1968) με την οποία κηρύσσει ανένδοτο αγώνα κατά των χίπιδων.
     Η εγκύκλιος αυτή δημοσιεύεται και από εφημερίδες της Αθήνας. Τα νέα φθάνουν στο εξωτερικό και ένα περιοδικό, παγκόσμιας κυκλοφορίας, το Life, στέλνει δημοσιογράφο για ρεπορτάζ στα Μάταλα ώστε να διαπιστωθεί τι συμβαίνει.
Η Παρουσίαση στο περιοδικό Life
     Τον Ιούλιο του 1968, το τεύχος του αμερικανικού περιοδικού Life, κυκλοφορεί με εξώφυλλο που έδειχνε ένα νεαρό ζευγάρι σε μια από τις σπηλιές των Ματάλων. Μέσα υπάρχει ένα πολύ καλό ρεπορτάζ του Thomas Thompson που συνοδεύεται από εκπληκτικές φωτογραφίες του Denis Cameron. Όλος ο κόσμος διαβάζει για τα Μάταλα. Οι απανταχού χίπις, πληροφορούνται για τον επίγειο Παράδεισο, για τις προϊστορικές σπηλιές και την υπάρχουσα κοινότητα των συναδέλφων.
    Έτσι λοιπόν από τον Βάμβουκα ενεργοποιείται ο Δεσπότης. Από τον Δεσπότη, ενεργοποιούνται οι δημοσιογράφοι στην Αθήνα. Από αυτούς το περιοδικό Life και τελικά…τα Μάταλα γίνονται σε μία μέρα διάσημα. Τώρα, εκ περάτων της γης στρατιές χίπιδων καταφθάνουν, οι σπηλιές όλης της περιοχής γεμίζουν από παιδιά και το άσημο ψαροχώρι, μετατρέπεται σε πρωτεύουσα του παγκόσμιου χίπικου κινήματος.
    Κοιτάζω αυτή την κοπέλα με το γατάκι και την κίτρινη πουκαμίσα. Είναι η Taryn Power, ένα παιδί των Λουλουδιών. Η φωτογραφία τραβήχτηκε πριν από 41 χρόνια και ήταν το εξώφυλλο του περιοδικού ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ (Μάρτιος 1970) αφιερωμένο στα Μάταλα! We are stardust. We are golden. And we've got to get ourselves back to the garden.Αλλά ας έρθουμε στην συνέχεια της πραγματικής ιστορίας…
Η Καταιγίδα πλησιάζει
   Το Καλοκαίρι του 1969, η κρητική εφημερίδα ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ που διευθύνεται από τον Αριστοτέλη Γραμματικάκη παίρνει θέση κατά των χίπιδων  στα Μάταλα. Τους χαρακτηρίζει «βρωμερούς», «ανισόρροπους» και «ανώμαλους»
   Σε ανυπόγραφο κεντρικό άρθρο, στις 17 Ιουλίου, η εφημερίδα διατυπώνει την άποψη, πως «οι χίπιδες έχουν σκοπό να δημιουργήσουν το τρίτο φύλο». Ο ανώνυμος ρεπόρτερ, ισχυρίζεται ότι πήγε στα Μάταλα και συνάντησε τον ηγέτη της χίπικης παροικίας, και ότι ο ηγέτης του αποκάλυψε… «ο βασικότερός μας στόχος είναι να δημιουργήσουμε το τρίτο φύλο»
     Σε άλλα άρθρα της ίδιας χρονιάς, η εφημερίδα επιτίθεται κατά των απανταχού χίπιδων, γράφει για τους «ανεγκέφαλους» που κυλιούνται σε λάσπες, θεωρεί το φεστιβάλ του Γούντστοκ «μεγάλο κατάντημα», και άλλα τέτοια γραφικά και ανυπόστατα που μπορούσαν να προκαλέσουν όμως –στους φιλόξενους κρητικούς που αγαπούσαν τους χίπιδες- την αίσθηση ενός κινδύνου. Είναι φανερό ότι η εφημερίδα θέλει να τρομοκρατήσει τους γονείς, υποβάλλοντάς τους την ιδέα, πως τα παιδιά τους κινδυνεύουν να γίνουν ομοφυλόφιλα από τους χίπις στα Μάταλα.
    Ποιος άραγε κρύβεται πίσω από τα ανώνυμα αυτά άρθρα; Δεν μπορούμε να απαντήσουμε σίγουρα. Εκείνο όμως που μπορούμε να πούμε με σιγουριά, είναι ότι αυτά τα κατάπτυστα άρθρα, προκαλούν αστυνομικές επεμβάσεις. 
   Ο Εισαγγελέας Ηρακλείου Μιχάλης Τσεβάς διατάζει έρευνα στις σπηλιές των Ματάλων. Ο Διοικητής Ασφάλειας Ηρακλείου με αστυνομική δύναμη αρχίζει να κάνει αιφνιδιαστικές επιχειρήσεις ημέρα και νύχτα. Ήθελαν να εξακριβώσουν αν μέσα στις περίφημες σπηλιές γίνονταν όργια και εάν προετοιμαζόταν εκεί, η «καταστροφή της Κρήτης», δηλαδή το επαπειλούμενο «τρίτο φύλο».
   Αλίμονο, εργαστήρια κατασκευής τρίτου φύλου, οι αστυνομικοί  δεν βρήκαν, βρήκαν όμως μερικούς που στα σακίδιά τους είχαν το χόρτο το λεγόμενο «γελαστό» ή «φευγάτο» και αυτούς τους συνέλαβαν και τους πέρασαν από δίκη. Υπήρξαν δεκαεπτά συνολικά καταδίκες. 
Το «Συνέδριο» των Χίπις
     Τα πράγματα επιδεινώνονται περισσότερο τον Φεβρουάριο του 1970.  Τότε συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο. Ένας κρητικός, ο Νίκος Αγγελής, δημοσιεύει στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, ένα πολυσέλιδο ρεπορτάζ για τους χίπις στα Μάταλα, και ρίχνει την είδηση βόμβα… «ένα μεγάλο Συνέδριο Χίπις από όλο τον κόσμο οργανώνεται στα Μάταλα. Οι χίπις θα συγκεντρωθούν εκεί την Άνοιξη, για να ξεκαθαρίσουν τα εσωτερικά τους προβλήματα…» (ΕΠΙΚΑΙΡΑ,13 Φεβρ 1970)
     Ο ίδιος δημοσιεύει την ίδια είδηση στην εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ (14 Φεβρ 1970).
Η είδηση ήταν ψεύτικη. Συνέδριο δεν υπήρχε. Το ρεπορτάζ αυτό λειτούργησε προβοκατόρικα, έριξε λάδι στη φωτιά και έκανε έξαλλο τον Δεσπότη στην Κρήτη, που αμέσως έγραψε πύρινα άρθρα στο εκκλησιαστικό περιοδικό ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ , από τα οποία, ενδεικτικό απόσπασμα  αναφέρω…  «Αφήσαμε κι εφύτρωσε στον τόπο μας ένα κακό δέντρο. Ο Χιπισμός….Ζητούμε να σταματήσει το συνέδριο, να κλείσουν οι αρμόδιοι τις σπηλιές, να περιφράξουν τον τόπο, να τους διώξουν από εκεί…» (Μητροπολίτης Τιμόθεος. Εκκλησιαστικό περιοδικό ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ τευχ 83, Φεβρ 1970)
   Γιατί άραγε το έκανε αυτό ο Αγγελής; Ήταν το πάθος του να γίνει δημοσιογράφος; Ή μήπως υπήρχαν άλλοι λόγοι; Και ποιος ήταν πραγματικά ο Αγγελής; Μήπως, πίσω από αυτόν, κρύβονταν κάποιοι άλλοι;
Ο Στέλιος Ξαγοραράκης
     Ο πόλεμος είναι ακόμη κλεφτοπόλεμος. Επίσημη απόφαση για απομάκρυνση των χίπιδων από τις σπηλιές δεν υπάρχει. Όμως δεν σταματούν να χτυπούν τα τύμπανα του πολέμου. Στις αρχές του 1970, ένας κρητικός που ζούσε στα Μάταλα, ο Στέλιος Ξαγοραράκης, προσπαθεί να φέρει την ειρήνη.
    Ο Ξαγοραράκης έχει το Καφενείο (που λειτουργεί και σαν εστιατόριο) Mermaid Café στα Μάταλα. Φεύγει λοιπόν από εκεί και πάει στο Ηράκλειο και βρίσκει τον Γραμματικάκη τον εκδότη της εφημερίδας ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ. Του λέει ότι όσα γράφτηκαν περί «τρίτου φύλου» είναι ψέματα, ότι ούτε τρελοί, ούτε βρωμεροί είναι οι χίπιδες. Του αναφέρει περιπτώσεις παιδιών που ζουν στις σπηλιές και έχουν τελειώσει το Harvard. 
    Όμως αυτά τα επιχειρήματα δεν αρκούν και ο Ξαγοραράκης το ξέρει. Το βασικό του επιχείρημα το αφήνει για το τέλος. «Κύριε Γραμματικάκη…» του λέει «…έχετε σκεφτεί τι πάμε να πάθουμε; Αυτά τα παιδιά ήδη γράφουν γράμματα στις πατρίδες τους για όσα αντιμετωπίζουν. Έχουν μια φωνή που μπορεί να σκοτώσει την Κρήτη. Αν οι εφημερίδες του εξωτερικού μας χαρακτηρίσουν βάρβαρους, ποιος τουρίστας θα έρθει ξανά στο νησί μας; Αξίζει λοιπόν στο όνομα της όποιας ηθικής να καταστρέψουμε τουριστικά την Κρήτη;»
  Ο Αριστοτέλης Γραμματικάκης, όπως ο ίδιος ομολογεί αργότερα με άρθρο στην εφημερίδα του, πείθεται. Αντιλαμβάνεται ότι με αυτή την συμπεριφορά κινδυνεύουν να μην ξαναπατήσει τουρίστας. Καταλαβαίνει το μεγάλο λάθος. Και ζητά από τον Γραμματικάκη να του αφήσει μια επιστολή με τις σκέψεις του. Το ζητά αυτό για να την δημοσιεύσει στην εφημερίδα και να την σχολιάσει ο ίδιος στα επόμενα φύλα.
     Στο φύλο 8 Μαρτίου 1970, υπάρχει πρωτοσέλιδο ενυπόγραφο άρθρο του ίδιου του εκδότη με το οποίο αναγνωρίζει το λάθος τακτικής της εφημερίδας, και κηρύσσει το ΠΑΥΣΑΤΕ ΠΥΡ.
Ο Στέλιος Ξαγοραράκης θα έπρεπε να ανακηρυχθεί  πρόσωπο-σύμβολο για την Τουριστική Οικονομία της Κρήτης γιατί προσπάθησε να υπερασπιστεί τον Τουρισμό κάτι που πολύ αργότερα είδαν άλλοι.
   Όμως ήταν αργά, γιατί ένας σκοτεινός μηχανισμός είχε ήδη ενεργοποιηθεί και σε λίγο η Μεγάλη Καταιγίδα θα ξεσπάσει…
Η Joni Mitchell στα Μάταλα
    Η άνοιξη του 1970, είναι το τελευταίο συγκλονιστικό χαμόγελο της Ουτοπίας, της ψυχεδελικής δηλαδή παροικίας των χίπιδων, στις σπηλιές των Ματάλων. Στο τέλος εκείνης της Άνοιξης, το Χαμόγελο θα γίνει Κραυγή, πρώτα στην Αμερική και μετά στην Ελλάδα. Αλλά πριν την κραυγή, πριν την μεγάλη φασιστική καταιγίδα, θα επικρατήσει μια γλυκιά νηνεμία. 
   Στα Μάταλα θα ανθίσει ένας έρωτας που θα μείνει για πάντα στην ροκ ιστορία. Είναι ο έρωτας της Joni Mitcell και του Κάρεϋ, ενός χίπι που ζούσε εκεί. Αυτός ο έρωτας αποτελεί έναν από τους ομορφότερους μύθους του ροκ και γέννησε ένα πανέμορφο λουλουδένιο παιδί, το τραγούδι Carey…
The wind is in from Africa
Last night I couldn't sleep
Oh, you know it sure is hard to leave here Carey
But it's really not my home
My fingernails are filthy, I got beach tar on my feet
And I miss my clean white linen and my fancy French cologne
Oh Carey get out your cane
And I'll put on some silver
Oh you're a mean old Daddy, but I like you fine
Come on down to the Mermaid Cafe and I will buy you a bottle of wine
And we'll laugh and toast to nothing and smash our empty glasses down
Let's have a round for these freaks and these soldiers
A round for these friends of mine
Let's have another round for the bright red devil
Who keeps me in this tourist town
Ένα φιλμάκι του Julian Davies έχει γυριστεί με έμπνευση το τραγούδι αυτό και δίνει εκπληκτικές εικόνες από τα Μάταλα.
Πως γράφτηκε το Carey; 
    Η Joni Mitcell, στην Αμερική, παθαίνει μια προσωπική «κρίση». Αντιλαμβάνεται ότι η σχέση της με τον μουσικό Graham Nash, δεν είναι αυτό που θα ονόμαζε αληθινή αγάπη. Με δυο λόγια, αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι ερωτευμένη με τον Nash και ότι απλά, τόσον καιρό, συγκατοικεί με έναν φίλο. Αντιδρά διαλύοντας αμέσως την σχέση, και εγκαταλείπει την Αμερική. Θέλει να κάνει ένα ταξίδι ζωής, να βρει πάλι το τι πραγματικά θέλει και το ποια πραγματικά είναι. Που πηγαίνει; Στα Μάταλα. Να ζήσει εκεί ανώνυμη ανάμεσα στους ανώνυμους. Οι χίπις και αυτή, είχαν κάτι κοινό: αναζητούν την Αλήθεια. 
    Ένα χάραγμα σε μια σπηλιά των Ματάλων γράφει WE DEMAND THE TRUTH …Το έγραψε άραγε η Joni; Κάποιος άλλος; Όποιος και να το έγραψε εξέφρασε εκείνο τον υπέροχο πόθο, το «κρυμμένο μωρό» που έζησε λίγο, πριν εντοπιστεί από τον Κρόνο, στις κρητογενείς σπηλιές των Ματάλων. ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Όλοι ήθελαν αυτό. 
   Και βρίσκονταν εκεί, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το κάθε ψέμα, τον συμβιβασμένο έρωτα, τον πλαστικό τρόπο ζωής, την μίζερη «επίσημη» κοινωνία. Δεν είναι του παρόντος να πω ποιος ήταν αυτός ο μυστηριώδης Carey που ερωτεύτηκε η Joni Mitcell στα Μάταλα της Κρήτης. Και ας έρθουμε τώρα να διηγηθούμε το πώς ξεσπά η μεγάλη καταιγίδα.
Η Στάση της Χούντας
      Μέχρι και τον Απρίλιο του 1970, η χούντα δεν παίρνει θέση για το «πρόβλημα των Ματάλων». Οι απόψεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος διίστανται. Υπάρχουν εκείνοι που προτείνουν στον Παπαδόπουλο μία επιχείρηση σκούπα και υπάρχουν άλλοι που εισηγούνται να μην κινηθούν διότι θα ρεζιλευτούν διεθνώς και θα κατηγορηθούν για φασιστική νοοτροπία. 
    Ο Παπαδόπουλος φαίνεται ότι είχε πειστεί πως μία στρατιωτική ή αστυνομική επιχείρηση, θα τον εξέθετε στο εξωτερικό και θα τον απογύμνωνε από τον «δημοκρατικό» μανδύα που υποκριτικά φορούσε. Έτσι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, εισαγγελείς και άλλοι ελάχιστοι, χουντικής νοοτροπίας που απευθύνουν εκκλήσεις από την Κρήτη, δεν εισακούονται και ο δικτάτορας δεν κινητοποιείται. 
    Όμως στα τέλη του Απριλίου, η εντολή έρχεται άνωθεν, δηλαδή από την Αμερική και είναι ξεκάθαρη: ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΜΑΤΑΛΑ. Τότε βεβαίως και ο Παπαδόπουλος αναλαμβάνει δράση. Γιατί όμως, η Αμερική, δηλαδή ο Νίξον, έδωσε τέτοια εντολή; Η απάντηση βρίσκεται στον στίχο της Joni Mitcell
WE DEMAND THE TRUTH. 
Let's have a round for these freaks and these soldiers
A round for these friends of mine
Ας πιούμε στην υγειά των φρικιών και των στρατιωτών
Στην υγειά αυτών των δικών μου φίλων
    Δηλαδή, εκτός από τα φρικιά, ως χίπιδες ζουν στα Μάταλα και …στρατιώτες. Ποιοι ήταν αυτοί; Όσοι είχαν κληρωθεί αλλά δεν θέλησαν να πάνε στον πόλεμο του Βιετνάμ. Οι «στρατιώτες» αυτοί, το έσκαγαν από την Αμερική, και έβρισκαν καταφύγιο στα Μάταλα. Ο λόγος λοιπόν που ο Νίξον ήθελε οπωσδήποτε να κλείσει τα Μάταλα, ήταν να τιμωρήσει αυτούς τους «στρατιώτες». 
    Στα τέλη του Απριλίου, οι Αμερικανοί εισβάλλουν στην Καμπότζη. Οι διαμαρτυρίες που αμέσως εγείρονται στην Αμερική είναι πολλές και μάλιστα στις 4 Μαΐου του 1970, φθάνουμε στην σφαγή του Ohio όπου η Αστυνομία ανοίγει πυρ κατά των διαδηλωτών φοιτητών (του Πανεπιστημίου του Kent ) και τέσσερις φοιτητές δολοφονούνται. Τα γεγονότα απαθανατίζονται και καλλιτεχνικά στο τραγούδι του Neil Young…
Tin soldiers and Nixon coming,
We're finally on our own.
This summer I hear the drumming
Four dead in Ohio
("Ohio" Neil Young)
    Η σφαγή στο Ohio, πυροδοτεί μια σειρά από εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε όλη την Αμερική και περισσότεροι νεαροί καίνε τα προσκλητήρια κατάταξης στο στρατό και ταξιδεύουν λιποτάκτες στα Μάταλα. Τότε έξαλλος ο αμερικανός πρόεδρος αποφασίζει να κλείσει τις σπηλιές και να εκδιωχθούν οι χίπιδες των Ματάλων. Όμως ο Νίξον δεν ήθελε να φανεί, δεν ήθελε να γίνει επέμβαση στις σπηλιές με αμερικανικές δυνάμεις. 
    Έτσι χρησιμοποιεί τον Παπαδόπουλο, ο οποίος αρπάζεται από ένα τηλεγράφημα του Μητροπολίτη Τιμόθεου που ζητά να μην γίνει Συνέδριο Χίπιδων και να κλείσουν οι σπηλιές, και ενεργοποιεί την χουντική αστυνομία. 
   Είναι φανερό ότι το επαπειλούμενο «συνέδριο» ήταν μια είδηση χαλκευμένη που έπαιζε για δυο μήνες, μέχρι να δοθεί το σήμα και να χρησιμοποιηθεί σαν αφορμή για επέμβαση από την αστυνομία. Συνεπώς το σχέδιο είχε καταστρωθεί από καιρό και τώρα απέμενε μόνο η γρήγορη υλοποίησή του.
Η Επέμβαση της Αστυνομίας
     Τον Μάιο του 1970 η τελική φάση του σχεδίου μπαίνει σε εφαρμογή. Αστυνομικοί παρουσιάζονται στο Mermaid Café και πληροφορούν τον ιδιοκτήτη του Στελιο Ξαγοραράκη, ότι ένα μέρος του Καφενείου του ήταν αυθαίρετο και συνεπώς έπρεπε να το γκρεμίσουν.Είχαν μαζί τους μάλιστα και ειδικό συνεργείο το οποίο και άρχισε με βαριοπούλες και γκασμάδες να γκρεμίζει. 
   Ο Στέλιος Ξαγοραράκης ήταν πολύ αγαπητός στους χίπιδες των Ματάλων και αυτό οι αστυνομικοί το γνώριζαν. Ήθελαν λοιπόν με αυτό τον τρόπο να προκαλέσουν «επιθετικές ενέργειες» και να παρουσιάσουν τους χίπιδες σαν «επικίνδυνους αναρχικούς». Το πέτυχαν. Όταν οι χίπιδες είδαν να επιχειρείται το γκρέμισμα του Καφενείου αντέδρασαν. Αφήστε με να σας περιγράψω την εικόνα…
   Τώρα κοιτάξτε, οι χίπιδες ξεπετάγονται με κραυγές, σαν μπουλούκι που κάνει γιουρούσι. Άλλοι με προβιές πηδούν όπως-όπως στα βράχια, άλλοι με πολύχρωμες πουκαμίσες ανεμίζουν φουλάρια, κι ένας πίσω, γυμνός, κατεβαίνει βολίδα με σχοινί, αλαλάζοντας, σαν Ταρζάν. Ουάου!

   Είναι η Joni Mitcell που βγήκε μπροστά και τρέχει στην άμμο, σφίγγοντας τα χείλη με θυμό που και που μουγκρίζοντας Bastards. Bastards! Stop! Fuck You! Οι φωνές που βγάζει το χίπικο στράτευμα καθώς καταφθάνει στο Mermaid Café, δηλαδή στο καφενεδάκι του Στέλιου. Ο Στέλιος φωνάζοντας ειδοποίησε για βοήθεια κι η βοήθεια από τους χίπιδες ήρθε. 
    Η Τζόνι μπροστά στους χωροφύλακες, ανοίγει τα χέρια σε σταυρό, και γίνεται άγαλμα. Α τι όμορφο άγαλμα είναι αυτό, που γίνεται σύμπλεγμα καθώς πέφτουν πάνω της χωροφύλακες και σε αυτούς πέφτουν πάνω οι χίπιδες, οι φίλοι της Τζόνι. 
   Ο Κάρυ, δίνει σήμα και οι υπόλοιποι κάθονται κάτω, σχηματίζοντας ένα ανθρώπινο τείχος. Τώρα ο Διοικητής της Χωροφυλακής, κατακόκκινος χειρονομεί αλλόκοτα στον αέρα. Τα παιδιά τραγουδούν… All we are say is give peace a chance
      Αυτό είναι ένα άλλο Φράουλες και Αίμα που εκτυλίχθηκε εκείνο τον Μάιο του 1970, στα Μάταλα Κρήτης. Στα γεγονότα πρωτοστατεί η Joni Mitcell. Δεν έχω σκοπό τώρα να περιγράψω με λεπτομέρεια όλα όσα συμβήκανε. Θα πω μόνο το πως κατέληξαν όλα. Αστυνομικές δυνάμεις έρχονται για ενίσχυση και τις επόμενες μέρες καταφθάνουν και στρατιωτικά τμήματα. 
   Τελικά, οι «χίπιδες ταραξίες» «πατάσσονται». Οι σπηλιές αδειάζουν . Γίνονται έλεγχοι διαβατηρίων και οι «αρχές» συνεργάζονται με την αμερικανική πρεσβεία. Όσοι χίπιδες διαπιστώνεται ότι είναι λιποτάκτες του Πολέμου στο Βιετνάμ, συλλαμβάνονται και παραδίδονται στους Αμερικανούς για τα περαιτέρω.
   Ο Ξαγοραράκης συλλαμβάνεται επίσης. Αργότερα απογοητευμένος φεύγει για πάντα από την Κρήτη, και τώρα ζει στην Αμερική. Το Όνειρο έχει τελειώσει.
Μανώλης Νταλούκας / Mediasoup
Μια ανάμνηση για τα Μάταλα
    Ο 68χρονος σήμερα Arn Strohmeyer, θυμάται την πρώτη του επίσκεψη στα Μάταλα, ως «παιδί των λουλουδιών»: «Πρώτη φορά ήρθα στα Μάταλα το 1967, επειδή στην εποχή μου τα Μάταλα ήταν διάσημα σε όλο τον κόσμο και φυσικά στη Γερμανία. Οι νέοι της δεκαετίας του ΄60, απʼ όσο θυμάμαι τους ανθρώπους της γενιάς μου, αντιλαμβάνονταν την επίσκεψη στα Μάταλα ως ιερό καθήκον και υποχρέωση τους. Όλοι οι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο μιλούσαν για τα Μάταλα, όλοι ήθελαν να έρθουν και να επισκεφθούν αυτό τον τόπο».
      Τον ρωτάνε αν ήταν εύκολο τότε να έρθει από τη Γερμανία στα Μάταλα, και δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα απάντηση: «Το θεωρούσα πάρα πολύ εύκολο, γιατί είχαμε δύο μήνες διακοπές από το Πανεπιστήμιο που μπορούσα να το εκμεταλλευτώ. Όμως δεν αποφάσισα να έρθω μόνος. Πήρα μαζί έναν φίλο και ξεκινήσαμε από τη Γερμανία κάνοντας auto stop. Από τη Γερμανία φτάσαμε στη Βιέννη, όπου δυσκολευτήκαμε να βρούμε άλλο μέσο μεταφοράς και μείναμε εκεί τρεις μέρες. Στη συνέχεια όμως καταφέραμε να φτάσουμε στην Αθήνα μέσω Γιουγκοσλαβίας κι από την Αθήνα πήραμε το καράβι για Ηράκλειο. Μετά, πάλι με auto stop φτάσαμε ως τα Μάταλα. 
    Μπορεί για τα σημερινά δεδομένα όλο αυτό να ακούγεται τρελό, αλλά νομίζω πως πρέπει να κατανοήσετε τον παλμό. Όλοι οι νέοι ζούσαν στον «πυρετό των Ματάλων». Ήταν μια τέτοια κατάσταση. Ένα σημείο παγκόσμιας συνάντησης που δεν μπορούσες να μην πας».
     Και όταν πια φτάνει στα Μάταλα, μαγεύεται όπως λέει από το θέαμα και περιγράφει: «Α, ήταν μοναδικό! Είδα από απόσταση μια υπέροχη θέα κι ένα τοπίο που ποτέ δεν είχα ξαναδεί. Οι άνθρωποι τη δεκαετία του ʼ60 ήταν υπέροχοι. Και οι σπηλιές! Οι σπηλιές που όλοι περιμέναμε να δούμε, για καιρό με συνεπήραν. Σπηλιές πάνω από την παραλία. Μια υπέροχη παραλία. Βέβαια, φεύγοντας από τη Γερμανία είχα την εντύπωση πως έρχομαι σε μια χώρα που έχει πάντα καλοκαίρι. 
    Στα Μάταλα έφτασα ωστόσο Απρίλιο κι είχε υπερβολικό κρύο τη νύχτα για κάποιον που κοιμόταν στις σπηλιές όπως εγώ με καλοκαιρινά και χωρίς sleeping bag. Μπορεί να ήταν δύσκολο, αλλά δεν ήταν τόσο σημαντικό για εμένα.  (…) 
   Άνθρωποι απʼ όλο τον κόσμο βρίσκονταν μαζί και μοιράζονταν τις ίδιες εμπειρίες. Θα μπορούσαμε να πούμε πως τα Μάταλα ήταν κάτι σαν το σημερινό face book, όμως χωρίς αποξένωση, με ταυτότητα, σε πραγματικό χώρο και με πραγματικές εμπειρίες. Γνώρισα πάρα πολύ κόσμο. Και πάρα πολλούς κατοίκους των Ματάλων. Που ήταν τόσο καλοί κι ευγενικοί μαζί μας».
Κάτι παρόμοιο στο blog :
Χίπις ή...''χίπις'' ;
 Τα 70's, οι Χίπις και τα φαρδιά φουστάνια !! 
Woodstock : Ένα Δεκαπενταύγουστο του 69, γεμάτο λάσπη και μουσική !!    
Η Μόδα και τα πιο σέξι κορίτσια των 60's και των 70's !
Για ποιον χτυπάει η καμπάνα ; 
Η μάξι ιστορία του... μίνι !!  
"Τρίχες κατσαρές" την δεκαετία του '70
Ο John και η Yoco κάνουν Επανάσταση απ' το... κρεβάτι !!   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.