Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2013

«Τα παιδιά, τα παιδιά (Όλοι θα ζήσουμε)» : Ένα τραγούδι-θρύλος του εκκεντρικού περφόμερ Γιώργου Κοινούση

     Αν το 1972 ο Ντέιβιντ Μπάουι ηχογραφούσε το «The rise and fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars» επινοώντας τη δική του μεταμόρφωση ως Ζίγκι Στάρνταστ, ο δικός μας «Μπάουι», ο Γιώργος Κοινούσης είχε ήδη επιχειρήσει τη δική του μεταμόρφωση.
     Από ακορντεονίστας και αρμονίστας των λαϊκών πάλκων και της δισκογραφίας της δεκαετίας του '60 είδε εαυτόν ως περφόρμερ - κατόπιν προτροπής της Μαρινέλλας ένα βράδυ στο κέντρο Γαλαξίας, στα Κάτω Πατήσια, το 1965. 
  Όπως έγραφαν τότε οι εφημερίδες, το φαινόμενο Κοινούσης ήταν ένας πρωτότυπος - αν και παράξενος - καλλιτέχνης, ο οποίος έγραφε τα τραγούδια του, ντυνόταν εκκεντρικά, χτυπιόταν στις πίστες, εισήγε καινά δαιμόνια στη νύχτα και την καλλιτεχνική ζωή.
    Τον χειμώνα του 1972 λοιπόν, λίγο μετά την προσγείωση του Ζίγκι Στάρνταστ, ο οξυδερκής Αλέκος Πατσιφάς ζήτησε από τον Κοινούση να γράψει ένα τραγούδι που να περιέχει τον στίχο «τα παιδιά, τα παιδιά», ένα τραγούδι για παιδιά - ως αρχική σκέψη. 
   Ο εκκεντρικός καλλιτέχνης αρχικά σνομπάρισε την ιδέα, ο Πατσιφάς επέμεινε και ο Κοινούσης άρχισε να σκαρώνει τον στίχο. 
   Ώθηση του έδωσε μάλιστα ένα τυχαίο γεγονός: δύο τύποι, οι οποίοι κοιτούσαν την ίδια βιτρίνα που χάζευε και εκείνος, σχολίασαν μπροστά του: «Ρε συ, κοίταξε τον Κοινούση, που μεγαλοπιάστηκε και δεν μας δίνει σημασία». 
   Ο ίδιος το άκουσε, απάντησε «Γεια σας παιδιά» και κράτησε τις φράσεις στο πίσω μέρος του μυαλού του.
    Η ιστορία όμως τού κατά παραγγελίαν τραγουδιού έχει και συνέχεια. 
 
   Για την ακρίβεια μοιάζει με παζλ, τα κομμάτια του οποίου ο Κοινούσης τα άντλησε από την καθημερινότητά του. Κι αυτό αφού σε εξόρμησή του στο ξενοδοχείο του φίλου του Γιάννη Φραντζόλα στην Κόστα Πέρλα, έξω από το Πόρτο Χέλι, χαράματα σε ένα καφενείο του δόθηκε η δεύτερη «λαβή». 
     Την ώρα που ο Κοινούσης έπινε τον καφέ του, μπήκε ένας παράξενος τύπος ξυπόλητος, χαρούμενος πάντως, φωνάζοντας: «Ολοι θα ζήσουμε, όλοι θα ζήσουμε!»
    Στην επιστροφή του από το Πόρτο Χέλι, η φράση αντηχούσε στα αυτιά του τραγουδιστή - συνθέτη και φτάνοντας στο σπίτι του έπιασε στιλό και τετράδιο.
 
     «Έπρεπε να βρω χημεία για να τακτοποιήσω αυτά τα δεδομένα των τριών ακουσμάτων. Το "μεγαλοπιάστηκες", το "όλοι θα ζήσουμε" και τα "παιδιά, τα παιδιά" και να δω μήπως τα ταιριάξω με αυτό που μου ζήταγε ο κυρ Αλέκος Πατσιφάς» θυμάται ο Γιώργος Κοινούσης που συναρμολόγησε τις φράσεις, 
     την επόμενη ημέρα έγραψε τη μουσική στο πιάνο της Lyra και περιχαρής ο Αλέκος Πατσιφάς μόλις το άκουσε φώναξε: «Αυτό το τραγούδι θα γίνει πιο γνωστό από το όνομά σου. Το ήξερα πως είσαι μεγάλο ταλέντο».



      Για την ιστορία ηχογραφήθηκε το 1973, έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία προστέθηκε στον μύθο ενός καλλιτέχνη που ήταν δημοφιλής και με άλλα δικά του σουξέ όπως το «Δεν καταλαβαίνω τίποτα», «Τα πυροτεχνήματα», 
 

   τις πρωτοποριακές του εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα και πάνω από όλα τη μετριοφροσύνη ενός σταρ που εκτοξεύθηκε στον ουρανό της δημοσιότητας, χωρίς όμως να το κάνει και πολύ θέμα.
Τα παιδιά, τα παιδιά (Όλοι θα ζήσουμε)
Στίχοι-μουσική και ερμηνεία:
Γιώργος Κοινούσης
Τα παιδιά, τα παιδιά,
τα φιλαράκια τα καλά
τα σνομπάρεις κι ούτε δίνεις
σημασία πια καμιά.
Όλοι θα ζήσουμε,
όλοι θα ζήσουμε
κι εσύ με τα πολλά
κι εμείς με τα λίγα.
Εμείς δεν είχαμε χαρτί
κι εσύ είχες τον ρήγα.
Μεγαλοπιάστηκες
και χάθηκες από την πιάτσα,
δεν ξαναφάνηκες
από τα στέκια τα παλιά.
Τα παιδιά, τα παιδιά,
τα φιλαράκια τα καλά
τα σνομπάρεις κι ούτε δίνεις
σημασία πια καμιά.
Ολοι θα ζήσουμε...
Εμείς ξενύχτηδες, μπατίρηδες,
θα ζούμε πάντα
και όσα βγάζουμε
θα τα χαλάμε στη ζωή.
Το πρωί, το πρωί,
θα μας βρίσκει το πρωί,
όπως τότε στην παρέα
που ήσουνα κι εσύ μαζί.
Δημήτρης  Ν. Μανιάτης / Τα Νέα 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.