Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Τα όσπρια της Παρασκευής και η γκρίνια του Γιαννάκη !

    Όπως ήταν παράδοση σε κάθε ελληνική οικογένεια, το ψητό της Κυριακής, έτσι ήταν και σε κάθε σωστή, ηθική και θρησκευόμενη φαμίλια, τα όσπρια της Παρασκευής.
 Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, είναι νηστεία και δεν έπρεπε να τρώει ένας σωστός και ηθικός χριστιανός κρέας και γάλατα και αυγά. 
   Οι νοικοκυρές, λοιπόν, που κρατούσαν στα χέρια τους και στα τσουκάλια τους, τις ψυχές ολόκληρης της οικογένειας, δεν μαγείρευαν ποτέ κρέας την Παρασκευή. Συνήθως την Τετάρτη έφτιαχναν κάποιο λαδερό και την Παρασκευή έφτιαχναν όσπρια.
    Οι λόγοι φαινομενικά ήταν μόνο θρησκευτικοί, αλλά σίγουρα ήταν και οικονομικοί και κοινωνικοί. Το "βαλάντιο" της οικογένειας ήταν ιδιαίτερα περιορισμένο και το κρέας την εποχή εκείνη ακριβό. Έτσι η θρησκεία ερχόταν και κάλυπτε και ιδεολογικά την ένδεια της ελληνικής οικογένειας.
   Το αποτέλεσμα ήταν σε κάθε ελληνική οικογένεια, να εξελίσσονται κάθε Παρασκευή μικρά οικογενειακά δράματα με πρωταγωνιστές απ' τη μια τα παιδιά και απ' την άλλη τους γονείς τους! Ο μικρός Γιαννάκης με τίποτα δεν μπορούσε να φάει και να "χωνέψει" τη φασολάδα, τις φακές, τα ρεβίθια, τη φάβα, τα κουκιά
   Πρώτα απ΄όλα οι φακές ήταν για τα μικρά παιδιά ένα μαρτύριο, είτε κόκκινες, είτε άσπρες, με δάφνη και σκόρδο ή χωρίς. Τα παιδιά κρατούσαν το βαθύ κουτάλι και τις κοιτούσαν με δέος για ώρες, αφού οι γονείς τους, τους απαγόρευαν να σηκωθούν από το τραπέζι "αν δεν αδειάσουν τουλάχιστον το μισό πιάτο!"
    Μα και η φασολάδα δεν είχε καλύτερη τύχη και τα παιδιά δεν σέβονταν, ούτε εκτιμούσαν ότι ήταν το "εθνικό φαΐ" μας! 
Όσο χυλωμένη και αν ήταν, όσο βραστερά και αν ήταν τα φασόλια, όση ποσότητα από καρότα και σέλινο αν είχε η φασολάδα παρέμενε "φασολάδα"... 
   Τελικά τα μόνα όσπρια που ξέφευγαν λίγο από τον κανόνα ήταν οι γίγαντες, που αν ήταν καλομαγειρεμένοι και ξεροψημένοι μπορούσαν να φαγωθούν έστω και ελάχιστοι. 
  Καθώς περνούν τα χρόνια βέβαια, ο άνθρωπος μεταλλάσσεται και τα όσπρια αρχίζουν να μετουσιώνονται. 
   Η φασολάδα, ειδικά κάποια κρύα χειμωνιάτικα μεσημέρια, γίνεται πεντανόστιμη, οι φακές με ρέγγα, σαρδελίτσες και κρασάκι είναι περίφημες, η φάβα σαν σαλάτα ανεπανάληπτη και όσο για τους γίγαντες (και ας μην είναι Καστοριάς) άπαιχτοι!! Τι να πει κανείς; ο Χρόνος νικάει τα πάντα και κάμπτει ακόμα και τις πιο δύσκολες και σκληρές αντιστάσεις!
...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Οπως ήμασταν πάντα. Οπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.