Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

«Οι Αντίζηλοι» : Ένας Άγγλος λόρδος και ένας Αμερικανός εκατομμυριούχος στην Ελλάδα των 70’s !

   “Μπορεί δυο στοιχεία από μόνα τους να είναι ακίνδυνα αλλά αν τα ενώσεις να έχεις έναν επικίνδυνο συνδυασμό, π.χ.  νίτρο και γλυκερίνη ξεχωριστά δεν είναι τίποτα αλλά μαζί…. είναι νιτρογλυκερίνη. Οι δυο άντρες αυτοί είναι  ικανοί έστω και κατά το ήμισυ, και  από όσα φαντάζομαι τότε έχουμε ένα πολύ ισχυρό όπλο στα χέρια μας”
   Αυτά ήταν τα λόγια του συνταξιούχου δικαστή Φούλτον (Laurence Naismith) προς τον βοηθό του λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι αρχής και ακουστεί ένα από τα ωραιότερα μουσικά θέματα τηλεοπτικής σειράς που γράφτηκαν ποτέ
   Αυτό ήταν το ξεκίνημα της σειράς "The Persuaders" (Οι Πειστικοί..σε ακριβή μετάφραση) αλλά ευτυχώς προέκυψε ο τίτλος «Οι Αντίζηλοι» μια από τις φορές που η μεταφραστική αυθαιρεσία μας βγήκε σε καλό.
   Η σειρά πήρε το όνομα της από το σόουλ συγκρότημα των «The Persuaders». Ήταν μια παραγωγή της Αγγλικής ITC Entertainment και ξεκίνησε να προβάλλεται στην Ευρώπη το 1971. 
   Ήδη η ιδέα για τη σειρά είχε ξεκινήσει από τον "Άγιο" και από ένα επεισόδιο όπου ο Σάιμον Τέμπλαρ είχε για βοηθό ένα Τεξανό πετρελαιά εθισμένο στη περιπέτεια.
   Η βασική όμως ιδέα ήταν μια ιδέα του Robert S. Baker, με πολύ καλές μουσικές από τον μεγάλο John Barry, το κλασσικό φλεγματικό χιούμορ των Βρετανών, εξαιρετικές ερμηνείες και 24 συνολικά αυτοτελή, 50λεπτα επεισόδια (έγχρωμα βέβαια). 
  Την σειρά γύρισε ο Tony Spratling και την παραγωγή επιμελήθηκε (χωρίς να αναφέρεται στα credits!), ο ίδιος ο Roger Moore. Το πρώτο επεισόδιο με τον τίτλο «Ouverture» προβλήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1971 και το τελευταίο στις 25 Φεβρουαρίου της επόμενης χρονιάς.
   Οι δύο ήρωες της σειράς ήταν, ο Λόρδος Μπρετ Σινκλαίρ (Ρότζερ Μουρ, ήδη αναγνωρισμένος και καθιερωμένος σαν «Άγιος») που περνούσε τη ζωή του με τη Φόρμουλα Ένα, με τα κορίτσια με τα ταξίδια και με τη διασκέδαση και ήταν μαθημένος στα πλούτη από μικρός και ο Ντάνυ Ουάιλντ (Τόνυ Κέρτις) μεγαλωμένος στις φτωχογειτονιές του Μπρόνξ της Νέας Υόρκης που με το τζόγο και το κυνήγι των ευκαιριών κατάφερε να γίνει επιχειρηματίας στο χώρο του πετρελαίου.
   Οι δύο άντρες εκτός από το πάθος τους για το ωραίο φύλο και τη καλοπέραση έχουν και κάτι άλλο κοινό..διασκεδάζουν με τα μπλεξίματα. Κατά τα άλλα όμως είναι τελείως αντίθετοι μεταξύ τους.
   Ο δικαστής τους στέλνει μια πρόσκληση για διαμονή σε ένα ξενοδοχείο στη Κυανή Ακτή όπου γνωρίζονται τυχαία και έρχονται στα χέρια για το …πως πρέπει να πίνεται ένα μαρτίνι.
   Το ένα φέρνει το άλλο και ο δικαστής τους απειλεί με ποινή φυλάκισης για τις ζημιές που προκάλεσαν με το καυγά τους εκτός αν δεχτούν να τον βοηθήσουν σε μια μάλλον εύκολη υπόθεση που τελικά τους φέρνει στο δρόμο ενός πολύ επικίνδυνου μαφιόζου.
   Όταν ο δικαστής πέφτει στα χέρια του μαφιόζου οι δύο άντρες σκέφτονται πως θα “ήταν πρόκληση” να τα βάλουν μαζί του και να ταράξουν λίγο τη “ρουτινιάρικη” παραμονή τους στη Κυανή Ακτή.
    Η σειρά άρεσε ιδιαίτερα στο Ευρωπαϊκό κοινό και στο Αυστραλέζικο στις ΗΠΑ όμως πήγε άπατη. Ο συνδυασμός Ρότζερ Μουρ -Τόνυ Κέρτις ήταν μοναδικός για τα τότε τηλεοπτικά δεδομένα. Κανείς δε πρόσεχε την “υπόθεση” των επεισοδίων όσο πρόσεχε να μη χάσει λέξη από τις ατάκες που εκτόξευαν ο ένας στον άλλον και που κακά τα ψέματα ήταν το μεγάλο όπλο της σειράς
Ντανυ: Μπρετ πολύ ωραίο κοστούμι θα μου δώσεις το τηλέφωνο του χασάπη σου?
Μπρετ: Ντανυ χαίρομαι που σε βλέπω ελπίζω να πέτυχε η μεταμόσχευση εγκεφάλου
    Η σάτιρα της Αμερικανικής κουλτούρας από τον Άγγλο λόρδο και το τσαλαπάτημα της Αγγλικής από τον άξεστο Αμερικάνο επιχειρηματία ήταν το Α και το Ω μιας σειράς που ευτυχώς δε πήρε ποτέ σοβαρά τον εαυτό της. 
   Ισορροπώντας μεταξύ κωμωδίας και εύπεπτης αστυνομικής σειράς «Οι Αντίζηλοι» αν και κράτησαν μόνο μια τηλεοπτική σαιζόν 24 επεισοδίων κατάφεραν να μείνουν στις ψηλότερες θέσεις όλων των καταλόγων με αγαπημένες cult σειρές που θα βρούμε ανά τον κόσμο.
   Ένας από τους δημιουργούς της ήταν ο Lew Grade ο τηλεοπτικός δημιουργός του «Άγιου» ο άλλος ήταν ο μέγας και τρανός Robert S Baker.
   Ήταν η πιο ακριβή αγγλική τηλεοπτική σειρά μέχρι τότε μια και τα περισσότερα γυρίσματα λάμβαναν χώρα εκτός Αγγλίας. Το κασέ και των δύο ηθοποιών ήταν πολύ ψηλό αλλά οι παραγωγοί πίστεψαν σε αυτή. 
   Τη σειρά βιάστηκαν να την ολοκληρώσουν, αφού θα μπορούσε να κάνει σαφώς περισσότερες σεζόν, αλλά μάλλον είχε να κάνει με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις των ηθοποιών, που τότε ήταν μεγάλα ονόματα και δεν έμεναν εύκολα χωρίς κινηματογραφικά γυρίσματα. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι κάποιοι θεωρούν ότι η σειρά σταμάτησε γιατί έπρεπε να ξεκινήσει ο Ρότζερ Μουρ τα γυρίσματα της επόμενης ταινίας του Τζέιμς Μποντ. 
   Η Αμερικανική “αποτυχία” της σειράς όμως ήταν ο βασικότερος λόγος που «Οι Αντίζηλοι» μας άφησαν στις 27/2/1972.Μια τόσο ακριβή παραγωγή έπρεπε να πετύχει στην Αμερικανική αγορά και να φέρει πίσω τα λεφτά της.
   Οι δυο πρωταγωνιστές απογοητεύτηκαν και μάλιστα ο Τόνυ Κέρτις άρχισε να πίνει πολύ με αποτέλεσμα μετά τους «Αντίζηλους» η καριέρα του να πάρει τη κάτω βόλτα. 
   Ο Ρότζερ Μουρ από την άλλη πιο πρακτικός κατάλαβε πως η τηλεόραση μάλλον τέλειωσε γι’αυτόν και τόλμησε το μεγάλο βήμα… έγινε ο Τζαίημς Μποντ.
    Οι Αμερικάνοι δε μπορούσαν να δεχτούν τόσο χιούμορ σε μια υποτιθέμενη σειρά περιπέτειας. Συνηθισμένοι σε μαγκάκια μπάτσους και τυχοδιώκτες καουμπόης περίμεναν κάτι πιο …σοβαρό.
   Ο λόρδος του Μούρ στην ουσία ήταν μια παρωδία του «Άγιου» ενώ ο επιχειρηματίας του Κέρτις ήταν μια παρωδία του νεόπλουτου Αμερικάνου της δεκαετίας του 60.
   Το χιούμορ κάποιες φορές θύμιζε Αδελφούς Μαρξ και κάποιες Χοντρό-Λιγνό. Στο επεισόδιο “A death in the family” ο Ρότζερ Μουρ υποδύεται όλα τα μέλη της οικογένειας Σίνκλαιρ (αντρες και γυναίκες παρακαλώ!!) που δολοφονούνται με σχεδόν αστείο τρόπο από ένα μέλος της οικογένειας. Στο τέλος του επεισοδίου ο γκρινιάρης γερο Σίνκλαιρ( Ρότζερ Μουρ και πάλι) αποφασίζει να βγει ραντεβού με μια γεροντοκόρη θεία του Ντάνυ που την υποδύεται ο…. Τόνυ Κέρτις!
   Άλλο χαρακτηριστικό της σειράς είναι οι διηγήσεις του Λόρδου Σινκλαιρ στο Ντάνυ Ουάιλντ για τα κατορθώματα των ένδοξων προγόνων του… που κατέληγαν να σκοτώνονται από δική τους γκάφα
“Αυτόν  το Λαβύρινθο που είναι τόσο πολύπλοκος τον έχτισε ο προ προπάππους σε ηλικία 24 ετών αρχιτέκτων με λαμπρό μέλλον”
“Και τι άλλο έχτισε”
“Δυστυχώς τίποτα χτίστηκε κατά λάθος στο λαβύρινθό του”
“Ντάνυ ας φανούμε γενναίοι και ας ορμίσουμε όπως ο προπάππους μου που όρμησε με το τουφέκι του εναντίων μιας δεκάδας Ινδών”
“Και τους σκότωσε όλους?”
“Α όχι..τον σκότωσαν αυτοί είχε ξεχάσει να γεμίσει το όπλο”
   Πόσο “σοβαροί” μπορούσαν να φανούν τέτοιοι ήρωες για να “πάνε” καλά στην Αμερική του Νίξον ; Ναι οι ιστορίες των Αντίζηλων είναι στη καλύτερη περίπτωση ξεπερασμένες σήμερα αλλά με πολλούς διαλόγους γελάς ακόμα. Η επιλογή για το ρόλο του λόρδου ήταν εύκολη έπρεπε να είναι όμορφος, κομψός με πολύ χιούμορ και να τον θέλει ο φακός…. όλα έδειχναν Μουρ!
   Για τον Ουάιλντ αρχική επιλογή ήταν ο Ροκ Χάτσον αλλά ήταν κομματάκι βαρύς. Ο Ντανυ έπρεπε να είναι πιο εύθυμος πιο μπριόζος αλλά πάντα ωραίος και με κωμική φλέβα…. ο Ρότζερ Μουρ δε δυσκολεύτηκε να προτείνει τον Τόνυ Κέρτις και πολύ καλά έκανε.
   Ήταν ένα από τα ωραιότερα τηλεοπτικά δίδυμα και θέλουν δε θέλουν κάποιοι πρέπει να παραδεχτούν πως επηρέασαν κι άλλα “διαφορετικά δίδυμα” όπως πχ τους «Σταρσκυ Και Χατς».
   Από τους Αντίζηλους πέρασαν κάποιοι πασίγνωστοι ηθοποιοί όπως η Τζόαν Κόλλινς, ο κωμικός Τερρυ Τόμας, ο σπουδαίος θεατρικός Ντενομ Ελλιοτ, ο Τζος Οκλαντ και ο Μ το αφεντικό του Τζαιημς Μποντ κατά κόσμον Μπερναρντ Λη.
   Τη δεκαετία του 70 πολλοί πέρασαν καλά με τους «Αντίζηλους» και τους νοσταλγούν ακόμα. Στην Ελλάδα, είδαμε την σειρά από την ΕΙΡΤ το 1974, ολοκληρωμένη. Σαν μέρα προβολής, επιλέχθηκε η Τετάρτη. 
   Τα 24 αυτά επεισόδια, με χρώμα φυσικά, είχαν την ευκαιρία να τα αποκτήσουν οι Έλληνες αναγνώστες της εφημερίδας «Ισοτιμία», πριν μερικά χρόνια.
   Τα ρούχα του λόρδου Σίνκλαιρ τα σχεδίαζε ο Ροτζερ Μουρ και το μουσικό θέμα της σειράς έγραψε ο John Barry. Πολλά από τα επεισόδια έγραψε ο Μπραιαν Κλέμενς σεναριογράφος των «Εκδικητών» και των «Επαγγελματιών»
   Κομμένα και ραμμένα στους δύο διαφορετικούς χαρακτήρες της σειράς ήταν και τα αυτοκίνητά τους. Ο Ντάνι Γουάιλντ οδηγούσε μία κατακόκκινη Ferrari Dino 246 GT, η οποία έχει χαθεί και πιστεύεται ότι βρίσκεται σε κάποια ιδιωτική συλλογή στην Ιταλία, ενώ ο λόρδος Σινκλέρ καθόταν στο κόκπιτ μίας δεξιοτίμονης Aston Martin DBS με V8 κινητήρα ! Μάλιστα τα δύο αυτοκίνητα συμπρωταγωνιστούσαν σε πολλές σκηνές της σειράς.
   Οι παραγωγοί της τηλεοπτικής σειράς και ο ίδιος ο Ρότζερ Μουρ είχαν ζητήσει το 1970 από την Aston Martin ένα κατάλληλο μοντέλο της. Ο Βρετανός ενδιαφερόταν για μία DBS, η οποία είχε λανσαριστεί έναν χρόνο νωρίτερα σε ταινία του Τζέιμς Μποντ. 
   Η ιδέα άρεσε στην Aston Martin, η οποία πρότεινε τη νεότερη DBS V8 με 375 ίππους, όταν όμως ξεκίνησαν τα γυρίσματα δεν είχε αρχίσει πλήρως η παραγωγή της. Έτσι δόθηκε μία Aston Martin DBS με εξακύλινδρο μοτέρ, αλλά με την εμφάνιση της V8, σε χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα Bahama Yellow.
   Η «τηλεοπτική» πινακίδα της ήταν BS1 από τα αρχικά του ονόματος του λόρδου Brett Sinclair και ανήκε στην πραγματικότητα στον διάσημο καλλιτέχνη του τσίρκου Billy Smart Jr. Η κανονική πινακίδα της κίτρινης Αston Martin ήταν ΡΡΡ 6 Η, μάλιστα σε ένα επεισόδιο ξέχασε να την αλλάξει η παραγωγή και έμεινε πάνω στο αυτοκίνητο!
   Η Aston Martin DBS ολοκλήρωσε τη καριέρα της στη μικρή οθόνη με 5.000 μίλια στο κοντέρ της και πωλήθηκε το 1971 σε κάποιον ιδιώτη. Μετά άλλαξε δύο φορές χέρια και 24 χρόνια αργότερα παραδόθηκε στην Aston Martin σε κακή κατάσταση και με 112.000 μίλια στον κινητήρα της.
   Η εταιρεία αναπαλαίωσε το αυτοκίνητο, το οποίο έκανε την εμφάνισή του σε αρκετές εκδηλώσεις με κλασικά μοντέλα. Τελικά βγήκε σε δημοπρασία του οίκου Bonhams, ο οποίος εκτιμά την αξία της -παρόλο ότι έχει «λάθος» κινητήρα- μεταξύ 420.000 και 660.000 ευρώ, όταν μία «κανονική» Aston Martin DBS V8 εκείνης της εποχής πωλείται γύρω στις 80.000 ευρώ. Όπως θα έλεγαν και οι «Αντίζηλοι»: «Με πιάνουν τα δάκρυα κάτω από τη χωρίστρα».
   Ωραία κορίτσια, πολύ χιούμορ, καρικατούρες κακοί, δυναμικοί πρωταγωνιστές που ήξεραν να ρίχνουν γροθιές, κοσμοπολίτικα μέρη..όλα αυτά μας έρχονται στο μυαλό σε όλους όσους μεγαλώσαμε με μια άλλη τηλεόραση που ναι μεν καλώς άλλαξε και ξεπεράστηκε αλλά που δεν ξεχνιέται με τίποτα.
Τυφώνας Ελ Νιονιο / Moodytimes 
Comicstrades
gazzetta

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.