Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Το ελληνικό καλοκαίρι

   Τα μεσημέρια. Τα αργόσυρτα, πηχτά ελληνικά καλοκαιρινά μεσημέρια των διακοπών είναι πατρίδα. Όπου κι αν σε βρίσκουν. Με τον ήλιο να δοκιμάζει τις αντοχές σου, τα τζιτζίκια να τρυπάνε τα αυτιά σου και την αίσθηση μέσα σ’ όλο αυτό το λιοπύρι μιας από το πουθενά ευλογίας.
   Ξαφνικά, μια ντομάτα κομμένη στα τέσσερα με μπόλικο αλάτι και ένα κομμάτι φέτα με φρέσκο λάδι και ρίγανη σε κουμπώνει στην ουσία σου.
   Που πίνεις με την ίδια ευκολία ένα καλογυαλισμένο κοκτέιλ και μια ασκητική ρακή.
   Οι καινούριες αναμνήσεις που έρχονται να εγγραφούν πάνω στις παλιές έτσι ώστε να μην θυμάσαι τοπωνύμια, χρονολογίες και λοιπά πραγματολογικά αλλά εικόνες κι εντυπώσεις εικόνων. Χωρίς context. H πολυτέλεια του να πετάς το context από πάνω σου. Το να ζεις- να μην σημαίνεις, να μην εξαρτάσαι από συμφραζόμενα.
   Οι ντόπιοι. Αυτό το κεφάλαιο.
Οι βραδινές βόλτες –την ώρα του δειλινού- στις χώρες, στα ψαροχώρια, τα βουνίσια χωριουδάκια… Με το μαλλί βρεγμένο ακόμα από το μπάνιο, τη διάθεση βρεγμένη από την ανεμελιά και την ομορφιά ξανά στα σωστά της μέτρα, τα γήινα.
   Η ανία. Η σταματημένη ώρα. Η φευγαλέα και κάπως διεστραμμένη έλλειψη του αστικού οικοσυστήματος. Και έπειτα η συνειδητή και άνευ όρων παράδοσή σου στην «πλήξη» της απραξίας…
  Τα ηλιοβασιλέματα. Η αγωνιώδης αναμέτρηση της στιγμής να παλέψει με το καρτποστάλ και facebook φρέιμ τους στον εγκέφαλό μας. Θέλει και ρώτημα ότι τα καταφέρνει;
  Που το ζεις ως παρένθεση. Με όλη την απόγνωση, την υστερία και την εξιδανίκευση των παρενθέσεων. Και την αίσθηση του κατεπείγοντος και της παραφοράς. Φυσικά εξαρτάται και από τη φάση της ζωής σου. Υπάρχουν παρενθέσεις που γυρεύεις μόνο την ακινησία. Κι αυτό όμως κρύβει μέσα του τη δική του απόγνωση.
   Τα καλοκαιρινά φρούτα. Χρώματα, γεύσεις, υφές, σχήματα… Πώς μπορεί να είναι τυχαία η έκρηξή τους του καλοκαιρινούς μήνες; Δεν είναι και αυτός ένας ψήφος εμπιστοσύνης της φύσης στο καλοκαίρι;
   Οι μαρίνες με τα υπερμεγέθη γιοτ και τα ξεφτισμένα καΐκια. Alexandros, Μαρίτσα, Sirene, Παναγιά, Santa Maria, Άι Νικόλας. Οι αψεγάδιαστες γραμματοσειρές πλάι στα μπογιατισμένα γράμματα. Κι αντί για σημαίες, δίχτυα.
   Οι βουτιές. Το κολύμπι. Να σηκώνεις το βάρος της ηλικίας σου και να το βυθίζεις, να το εξουδετερώνεις. Η άνωση. Ο εξαγνισμός. Και τα παιχνίδια.
   Ο μεσημεριανός ύπνος. Που μόνο το βαθύ καλοκαίρι δεν σε καταθλίβει.
   Το αφυδατωμένο δέρμα. Να ζεις το καλοκαίρι κατάσαρκα.
  Τα ξωκλήσια. Ξαφνικά, πιο οικεία παρά απόκοσμα, όχι τόσο ναοί λατρείας όσο σπίτια κάποιας προσωπικής σου μυθολογίας. Δεν μπορείς παρά να σπρώξεις την πόρτα και να μπεις μέσα.
   Τα τζιτζίκια, τα νοικιασμένα μηχανάκια, οι εκτάσεις με τις ελιές και τους δρόμους που περνούν ανάμεσα και τις ενοχλούνε, τα κίτρινα ξεραμένα χόρτα στις άκρες των δρόμων, τα στοιχισμένα αμπέλια, το άνυδρο χώμα.
   Ο βραδινός έναστρος ουρανός σαν θόλος. Που δεν σ’ αφήνει απέξω.
   Το «λιγάκι πουκάμισο που το τρώει ο αέρας», τα αέρινα φαρδιά ρούχα, τα λινά και τα ανοιχτόχρωμα, τα σανδάλια, τα ψάθινα καπέλα, τα απολύτως απαραίτητα- η σοφή ενδυματολογία του καλοκαιριού που συμβάλλει στο μύθο του.
   Ο αταξικός του χαρακτήρας. Η δικαιοσύνη του. Η ικανότητά του να αφορά όσο περισσότερο κόσμο γίνεται και ίσως λιγότερο τις μπαϊλντισμένες ελίτ.
   Το γαλάζιο. Και οι διηγήσεις του.
   Το "Άξιον Εστί" να περνάει μπροστά απ'τα μάτια σου. Να απλώνεις το χέρι και να το πιάνεις. Να ξαναερωτεύεσαι γλώσσα, πατρίδα, ποίηση και ένθεη έμπνευση. 
  "Στο βρεγμένο αστράγαλο το φρτ της σαύρας. Ένας τζίτζικας που έπεισε χιλιάδες άλλους. Το πορώδες και άσπρο μεσημέρι. Η εννιά το πρωί σαν περγαμόντο. Των ερώτων το τραύλισμα πάνω στα βράχια. 
   Τα χωρίς εκμαγείο βουνά που βγάζουν απαράλλαχτες όψεις του αιωνίου. Ένα πέλαγος βράζοντας και δίχως τέλος. Το ξύλινο τραπέζι, το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου, του νερού τα παιχνίδια στα ταβάνι. 
   Μια πατούσα που σύναξε σοφία στην άμμο. Τα νησιά με το μίνιο και το φούμο, τα νησιά με το σπόνδυλο καποιανού Δία, τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια. Η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι."
   Η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι.
Νάντια Δουλαβέρα / Μικροί μεγάλοι
Κάτι παρόμοιο στο blog :
Ο Δεκάλογος του Καλοκαιριού 
Καλοκαίρι είναι...
Καλοκαίρι, νομίζω, τώρα ο ήλιος θα τα κάψει όλα.
Απέραντες καλοκαιρινές νύχτες
Ηλιοβασίλεμα / Μια καλοκαιρινή νοσταλγία
Αγαπώ το καλοκαίρι γιατί…
Καλοκαίρι είναι όταν...
50 αλήθειες που σου μαθαίνουν οι καλοκαιρινές διακοπές
Ένα κείμενο για τον Αύγουστο : Ωδή στον χαμένο (μας) ελεύθερο χρόνο
Δες όλες τις καλοκαιρινές αναρτήσεις του "Λόλα, να ένα άλλο" και επέλεξε αυτές που σε ενδιαφέρουν:  Καλοκαιρινές αναρτήσεις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.