Τρίτη 15 Απριλίου 2014

Πάσχα στο Καραμπουρνάκι

      Καθόσον οικογενειακή γιορτή, το Πάσχα στο πατρικό μου θύμιζε τις "Μέρες Ραδιοφώνου" και πολλές άλλες ταινίες του Γούντι Άλεν, όπου μια μεγάλη, δεμένη και αλλόφρων φαμίλια μαζεύεται με αφορμή κάποια γιορτή για ξεκοίλιασμα, χαβαλέ, κι αναίτια φαγωμάρα για ζητήματα μηδαμινής σημασίας – όπως το κατά πόσον η σύζυγος του τάδε μεγάλου πολιτικού ανδρός ήτο κρυοκώλα εκ φύσεως, ή αν την κατέστησε αγέλαστη Ιζόλα η ακατάσχετη μοιχεία του συζύγου της, που όταν ήταν να μπει στο Μαξίμου μαζεύανε τους πολυελαίους για να μην τους πάρει παραμάζωμα με τα κέρατά της ή περίπλοκα ζητήματα ευκλείδειας Γεωμετρίας, όπως το ποιο ήταν το καλύτερο τρίγωνο Πανοράματος και ποιανού η καράφλα έμοιαζε με ροξ.
    Ωστόσο, τώρα που τις μαζώξεις αυτές σκεπάζει η σκόνη του άπιαστου παρελθόντος, θα ήθελα να περιηγηθούμε μαζί σε παλιές, πασχαλινές μνήμες…
   Καταρχάς να πω ότι, ως μαμμόθρεφτο σπασικλάκι, για το μικρό στρουμπουλό Κορτόπουλο οι διακοπές του Πάσχα ήταν ο παράδεισος: αφενός μπορούσα να περάσω αμέτρητες ώρες παίζοντας επιτραπέζια και βλέποντας ταινίες στο βίντεο με την καλύτερή μου φίλη, τη μητέρα μου (καμία ελπίδα κοινωνικοποίησης), κι αφετέρου, τις μέρες που οι υπόλοιποι συμμαθητές μου τεμπέλιαζαν, εγώ είχα τη δυνατότητα να διαβάσω τα επόμενα κεφάλαια σε όλα τα μαθήματα, ώστε να έχω τα δεκάρια και την εύνοια της δασκάλας εξασφαλισμένα (καμία ελπίδα, γενικώς). 
   Κι επιπλέον, το δεκαπενθήμερο αυτό, περισσότερο από κάθε άλλο, ήταν αφιερωμένο στην αγαπημένη μου ασχολία μετά το διάβασμα: στην ασυγκράτητη αδηφαγία.
   Να προσθέσω επίσης ότι, όπως τα αθλητικά και η πολιτική, έτσι και η οργανωμένη θρησκεία προξενούσε και στους δυο μου γονείς αφόρητη πλήξη, με αποτέλεσμα οι σχέσεις μας με τον εκκλησιασμό να είναι ελάχιστα πιο στενές απ’ ό,τι του Σαρτρ. 
   Η μάνα (που ήταν και συχνά-πυκνά χαπακωμένη) παραπονιόταν ότι οι κλαυθμυρισμοί των παπάδων της έφερναν νύστα (και είχε αποκοιμηθεί πολλάκις στο στασίδι, ροχαλίζοντας εκκωφαντικά με τον φυσικό ενισχυτή των παραπανίσιων της κιλών), ενώ ο πατέρας έφριττε με τη μυρωδιά του λιβανιού και της κολώνιας "La tante morte" (Η πεθαμένη θεία) με την οποία λούζονταν οι θεοσεβείς γρέντζες. 
    Έτσι, ακόμα και το Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα, περίοδο όπου και οι πλέον αδιάφοροι στα θεία αντιμετώπιζαν με αίσθημα επιβεβλημένης κατάνυξης, είχα την τύχη να το απολαμβάνω με όλα του τα έθιμα, αλλά χωρίς καμιά από τις αγγαρείες του.
   Αρχής γενομένης με τη νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας. Όπου, περισσότερο από πείσμα και επιθυμία γαστριμαργικής ποικιλίας, κάθε χρόνο η Κατερίνα έλεγε, «Φέτος όμως θα νηστέψουμε, έτσι; – όχι τίποτ’ άλλο, για να ευχαριστηθούμε περισσότερο και το αναστάσιμο τσιμπούσι.». Λογικότατο. Πατέρας και γιος συναινούσαμε. Κι από την πρώτη κιόλας μέρα άρχιζαν οι παρασπονδίες.
   Ίσως φταίει το γεγονός ότι η μάνα μου μας έριχνε κατευθείαν στα σκληρά, εγκαινιάζοντας τη νηστεία με τις ανεκδιήγητες φακές της, οι οποίες, επειδή κατά βάθος δεν τις γούσταρε καθόλου και τις έφτιαχνε με μισή καρδιά, ήταν ένα άνοστο νερομπούλι που θα προκαλούσε εξέγερση και σε σιβηρικό γκούλαγκ, και οι οποίες, για να εξιλεωθούν και να τρώγονται έστω και με το ζόρι, απαιτούσαν πληθώρα συνοδευτικών, σαν τον γέρο που τον παντρεύεσαι για τα λεφτά του και λες, σε τρώω που σε τρώω στη μάπα, τουλάχιστον να ’χω και κανά λούσο να ξεχνιέμαι.
   Ο δε πατέρας μου ανήκε σ’ αυτή την κατηγορία σαρκοβόρων που θεωρούν ότι το φαΐ, αν δεν περιλαμβάνει κάποιας μορφής ζωική πινελιά, δεν είναι φαΐ. Και καθώς έβλεπε με τρόμο το ενδεχόμενο σχεδόν έξι ημερών πλήρους αποχής από το κρέας, με πρώτο πλήγμα τις φακές, που θα σνόμπαρε ακόμα κι ο Γκάντι, το μεσημέρι της Μεγάλης Δευτέρας γύριζε σπίτι απ’ το σούπερ μάρκετ με ογδόντα σακούλες, οι οποίες περιλάμβαναν ό,τι βγάνει η θάλασσα-πικροθάλασσα εξαιρουμένης της αδελφής του Μεγαλέξανδρου: τσίρο, λακέρδα, σκουμπρί, ρέγκα, αντσούγιες, χταπόδι, σουπιά, σαλάχι, χελιδονόψαρο, σμέρνα, και το καλαμάρι του καπετάν Νέμο -χώρια τα τουρσιά και οι ταραμάδες και οι γεμιστές ελιές- έτσι που στο τέλος το κυρίως πιάτο απόμενε ανέγγιχτο, κι απ’ το πολύ αλίπαστο ανεβάζαμε εικοσιδύο πίεση.
    Μεγάλη Τρίτη, οι αντοχές μας είχαν ήδη εξαντληθεί, οπότε η μάνα, για να αποσοβήσει τον κίνδυνο ο άντρας της να επιστρέψει ζαλωμένος με ζωντανό ζυγούρι για σφάξιμο, έφτιαχνε το μοναδικό φαΐ που ανεχόταν κι ας μην περιλάμβανε κρέας: μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα, πασπαλισμένη μέχρις εξαφάνισης απ’ το οπτικό πεδίο με τριμμένη παρμεζάνα – που μπορεί να μην είναι ακριβώς νηστίσιμη, αλλά όσο να πεις το γαλακτοκομικό παράγεται αναίμακτα (εκλογικεύσεις αμαρτωλών),
   κι ο μπαμπάς ανταποκρινόταν στο κάλεσμα του Ακάκιου της Μίσκο (βοήθειά μας) με το γνωστό του μπρίο, και την τεχνική αυτοεξαπάτησης "ένα ίσον τέσσερα", όπου το πρώτο πιάτο το τρως κανονικά, τα επόμενα δύο χωρισμένα σε τέσσερα πιάτα με "δυο πιρουνιές ακόμα", και το τέταρτο όρθιος πάνω απ’ την κατσαρόλα, με το καπάκι της αναποδογυρισμένο σε ρόλο πιάτου, και τη γυναίκα σου να λέει: «Κάτσε, Χριστιανέ μου, να φας σαν άνθρωπος, που θα σου πάει το φαΐ στην πλάτη.».
    Παράλληλα, για να μπούμε στο πνεύμα, βλέπαμε κάθε βράδυ ανελλιπώς τον "Ιησού από τη Ναζαρέτ", τον οποίο είχαμε όλοι αποστηθίσει και θα μπορούσαμε κάλλιστα να ανεβάσουμε σε οικογενειακό σκετς (άλλο που λόγω χόνδρους ο σταυρός θα ’πρεπε να ’ναι ατσάλινος με βάση από τσιμέντο για να μην ξεκολλήσει και πάρει τον Γολγοθά κατήφορο, σαν την Κομανέτσι στη δοκό), κι ωστόσο παρακολουθούσαμε με κομμένη την ανάσα, λες και φέτος ο Τζίζας θα ’κανε την έκπληξη κι αντί να αποθάνει για τις αμαρτίες μας θα γινόταν μπουγατσατζής και θα ανακάλυπτε την τυρόπιτα κουρού (το όνομα της οποίας, σύμφωνα με τους πατέρες της Εκκλησίας -η οποία είναι σαν την Πίπη Φακιδομύτη και μάνα δεν έχει- είναι παραφθορά της λέξης "Κύριε", εξ ου και η πετυχημένη κουρού είναι σαν να σε ταΐζει ο Θεός στο στόμα).
    Τη Μεγάλη Τετάρτη τη βγάζαμε όπως ο ανέραστος τσοντάκιας που ό,τι δεν κάνει το φαντάζεται, καταστρώνοντας το τραπέζι της Ανάστασης, με τη μάνα να εξορκίζει τον πατέρα να μη σηκώσει το μισό Μαρινόπουλο απ’ τη λύσσα του, κι εκείνον να γνέφει καταφατικά χωρίς να θεωρεί ότι θα καταπατήσει τους συζυγικούς του όρκους, διότι σκόπευε να σηκώσει τον άλλο μισό Μαρινόπουλο.
   Και ξημέρωνε με τα πολλά η Μεγάλη Πέμπτη, που για το δόλιο το Κατερινάκι ήταν στην κυριολεξία ημέρα μαρτυρίου, αφιερωμένη στην απέλπιδα προσπάθειά της να εμποδίσει τον κανακάρη της απ’ το να αυτοκτονήσει από υπερβολική χοληστερίνη. Κι εξηγούμαι: από μικρό παιδί (άλλο που "μικρό" ήμουν μόνο στη σύλληψη, κι έκτοτε αποκλειστικά κτηνάκι), όταν έβλεπα αυγό έκανα σαν τη φρενοβλαβή γριά μάνα της Ντιβάιν στο Pink Flamingoes. 
    Βραστό, τηγανητό, ποσέ, μελάτο, ομελέτα, στραπατσάδα ή ωμό και χτυπημένο με ζάχαρη και κακάο, το αυγό ήταν το μεγάλο κι αγιάτρευτο πάθος μου, και ο αιώνιος καημός μου, διότι σπανίως μου επέτρεπαν να φάω πάνω από δύο την ημέρα. Κι όπως είναι φυσικό, τη μέρα που ο απανταχού Ελληνισμός έβαφε αυγά, αφιονιζόμουν σαν αιμοδιψής Ασασίνος.
   Έτσι, η μαμά ξύπναγε αχάραγα σαν το φούρναρη και στρωνόταν στη δουλειά, ώστε μέχρι να ξυπνήσω τα αυγά να ’χουν βαφτεί και να ’χουν προλάβει να κρυώσουν, για να μη ζεματιστώ απ’ την πρεμούρα μου (άλλο που ο στόμας μου ήταν γαλβανισμένος και μπορούσα να μασήσω κι αναμμένα κάρβουνα και να ρευτώ το θυμίαμα).
     Κι έτσι, μόλις ξυπνούσα, έτρεχα στην κουζίνα, άνοιγα το ψυγείο, έβγαζα δύο κατακόκκινα αυγά, και για να μη χάσω στο τσούγκρισμα και συγχυστώ (όπως κάθε σωστό μοναχοπαίδι αντιμετώπιζα την όποια ήττα σαν μοίρα χειρότερη κι απ’ τον θάνατο), τα τσούγκριζα μόνος μου, τα ξεφλούδιζα, και τα εισέπνεα.
    Κι έπειτα, μόλις συνειδητοποιούσα ότι θα ’πρεπε να περιμένω ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο μέχρι την επόμενη μυτιά αλατισμένου κρόκου, άρχιζα να σταυρώνω τη μάνα με ό,τι γκρίνια και συναισθηματικό εκβιασμό χωρά ο νους, έτσι που στο τέλος, για να μη βγάλει τον καρκίναρο απ’ τη μουρμούρα μου, άρχιζε να με μπουκώνει τσουρέκια και σοκολατένια αυγά, και μου έταζε πως αν ήμουν καλό παιδί και δεν τα κακάρωνα από αυγοφαγία στη ζούλα, το Μεγάλο Σάββατο θα μ’ άφηνε να πιω ένα ποτηράκι λικέρ Eoliki που το ’χαν στο πάνω ράφι του σύνθετου-Κθούλου και δεν το ’φτανα, και ήταν η μεγάλη μου αδυναμία, ιδίως το Parfait amour (και μετά αναρωτιέμαι γιατί βγήκα έτσι – έτσι ήμουν, ανάθεμα τα γονίδιά μου τα διψομανή).
    Τη Μεγάλη Παρασκευή, ακόμα και οι άθρησκοι γονείς μου ένιωθαν μια σουβλιά ενοχής που ο γιος τους έμπαινε σε εκκλησία πιο σπάνια κι απ’ τον Ντέμιαν της "Προφητείας", και φλέρταραν επί ώρες με την ιδέα να παραστούμε σε κάποιον απ’ τους δεκάδες Eπιταφίους που αλώνιζαν την πόλη (που ευτυχώς που υπήρχαν φανάρια, ειδάλλως θα είχαμε μετωπικές Εσταυρωμένων με γριές σε ρόλο αερόσακου). 
   Ωστόσο η μεγάλη αυτή γιορτή της Ορθοδοξίας φαινόταν και στους δυο τους μελαγχολική σαν κηδεία, κι επειδή θα τους έπιανε στεναχώρια και βαρεμάρα, στο τέλος καταλήγαμε να βλέπουμε τον Eπιτάφιο στην τηλεόραση, με εκτενή διαλείμματα όπου βγάζαμε την κεραία, συνδέαμε τον Commodore 64, και κάναμε οικογενειακό τουρνουά Pacman.
    Όμως στο σπίτι μας η Μεγάλη Παρασκευή περιλάμβανε και δεύτερη τελετή, την οποία δεν παραλείπαμε ποτέ να τιμήσουμε. Η απαρχή της χρονολογείται στην πρώτη φορά που μου εξήγησαν τι σημαίνει "ημιαργία", οπότε κυριεύθηκα από πανικό. Μπορεί να μην ήθελα να ψωνίσω τίποτα, αλλά κι αν μ’ έπιανε ξαφνικά και ήθελα τι θα ’κανα με τα μαγαζιά κλειστά; Οπότε, για να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να ποθήσω κάτι μετά τις πέντε το απόγευμα, πουρνό-πουρνό η μάνα μ’ έπαιρνε απ’ το χέρι και κατεβαίναμε στο "Κατώι του Βιβλίου", το λατρεμένο υπόγειο του Μπαρμπουνάκη το οποίο, με τα απέραντα ράφια και τις στοίβες των βιβλίων – χώρια ο παπαγάλος-μασκότ – φάνταζε στα παιδικά μου μάτια σαν τη σπηλιά του Αλή Μπαμπά. 
    Τι μπάλες ποδοσφαίρου κι αθλητικά με αερόσολα και ποδήλατα ΒΜΧ: εδώ μέσα κρύβονταν οι πιο μεγάλοι θησαυροί του κόσμου. Έτσι, ώρες μετά, καταλήγαμε στο ταξί της επιστροφής, φορτωμένοι με ασήκωτες σακούλες, που με τα χρόνια άλλαζαν χέρια και κατέληγαν σε αναγνωστικές αλλαξοκωλιές, με τη μητέρα μου να ρουφάει τα παιδικά της Άστριντ Λίντγκρεν στις Εκδόσεις Μετόπη, κι εμένα να διαβάζω, σε ηλικία άκρως ακατάλληλη, το μεθυστικό "Άρωμα" του Ζίσκιντ.
    Και κάπως έτσι φτάναμε στο Μέγα Σάββατο, οπότε και η επαφή μας με τον Ύψιστο ήταν επιτακτική, έστω κι αν, όπως και σε πολλές άλλες οικογένειες, συνοδευόταν απ’ την υποκρισία του κοιλιόδουλου: τουτέστιν, όλα τα φαγιά έτοιμα και η μαγειρίτσα αχνιστή ως τις εντεκάμιση, δώδεκα παρά δέκα στηνόμαστε όξω απ’ την εκκλησία, και δώδεκα κι ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, μόλις ανοίξει ο πάπαρδος το στόμα του να πει το «Χριστός Ανέστη!» στο Χου- απάνω αναχώρηση με τέρμα τα γκάζια, σαν τη Θέλμα και τη Λουίζ που τις έφαγε ο ανδροκρατούμενος ντουνιάς, κακόχρονο να ’χει, άλλο που η Τζίνα Ντέιβις με τις τζαχείλες και τις δοντάρες και τα ούλα, που χαμογελάει κι αδειάζουν οι παραλίες λόγω καρχαρία, πρόλαβε να αρτυθεί με το τεκνάκι τον Μπραντ Πιτ και πήγε χορτάτη η λάμια. 
   Και καθώς η Σαλονίκη είναι τίγκα στην εκκλησία (απ’ τις πολλές αμαρτίες, που ’λεγε κι ο Χατζιδάκις), και στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο βλέπεις τρεις τρούλους σα χρυσά μαστάρια διότι η γειτονιά τις θέλει μπόλικες τις βασιλικές της κι έτσι κολλητά στην Αγία Κομποθέκλα έχεις τον Άγιο Γερβάσιο και τον Άγιο Είχαμε, οπότε διαλέγεις ποιος ναός είναι προσβάσιμος με σκαλωμαρία απ’ το μπαλκόνι, για να μη χάνεις χρόνο άδικα κι όταν ακόμα οι άλλοι σταυρώνουν με τη λαμπάδα το κατώφλι του σπιτιού τους (κι εμείς το κάναμε, αλλά τζίφος: πάλι κώλος γινόμασταν) εσύ να ’χεις φάει το ρολό κοτόπουλο, το γεμιστό αμάσητο μαζί με το διχτάκι και να βγάζει την άλλη μέρα ο απαυτός σου παραγάδι.
    Αν, όμως, μια χρονιά έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου ως η απόλυτη Ανάσταση, ήταν το Πάσχα του 1992, που σημάδεψε την τελευταία φορά που η μητέρα μου παρέστη στη σεπτή τελετή των πέντε λεπτών.
    Διότι η κακομοίρα η Κατερίνα υπέφερε απ’ ό,τι τελειώνει σε –φοβία, κι ανάμεσά τους πάθαινε ψυχολογικό πέρα-δώθε με τους ξαφνικούς θορύβους. Από μικρό παιδάκι είχα μάθει ότι καλύτερα να φέρω στο σπίτι γκόμενο παρά στρακαστρούκα, ενώ τις Απόκριες ήμουν ελεύθερος να ντυθώ και Λιμπεράτσε, με αυθεντική γούνα και μονόπετρα, φτάνει να ορκιζόμουν πως δεν θα πλησίαζα πιστόλι με δυναμιτάκια. 
   (Ενώ τη μία και μοναδική φορά που ο πατέρας μου είχε την ατυχή έμπνευση να τρομάξει τη γυναίκα του σκάζοντας ένα μπαλόνι από πίσω της την ώρα που έκοβε την τούρτα γενεθλίων μου, η μάνα μου πρώτα τσίριξε κι έπειτα του κόλλησε ένα κομμάτι σοκολατίνα στα μούτρα).
    Έτσι κι εκείνο το Μεγάλο Σάββατο, καθώς παρκάραμε δίπλα στον Άη Μαρή Τρελή -που μπορεί να απείχε εκατό μέτρα απ’ το σπίτι, αλλά γιατί να περπατήσεις όταν μπορείς να πας με τ’ αμάξι; (είναι ν’ απορείς πώς δεν το χρησιμοποιούσαμε και μες στο σπίτι)- διέκρινα τον τρόμο ζωγραφισμένο στο αφράτο πρόσωπο της μητέρας μου, που ήξερε ότι θα περνούσε τα δευτερόλεπτα του «Χριστός Ανέστη» σαν το λαγό στην εθνική, ουρλιάζοντας κι αναπηδώντας παρά τα βουλωμένα της αυτιά. 
    Κι όσο έβλεπε το πλήθος να πυκνώνει, και φανταζόταν τα διάφορα σκασμένα που ετοιμάζονταν να αμολήσουν ένα κάρο βεγγαλικά, τόσο το μάτι της γυάλιζε απ’ τον πανικό. Γι’ αυτό κι αποφάσισε ξαφνικά να εμπιστευθεί το ρολόι της, το οποίο, καθ’ όσον ετύγχανε νοικοκυρά που η μόνη της βιασύνη ήταν να γυρίσω απ’ το σχολείο για να της περάσουν τα στερητικά, έδειχνε πάντα λάθος ώρα – στην προκειμένη περίπτωση, πήγαινε μερικά λεπτά μπροστά. 
   Οπότε, αφού τάπωσε τα αυτιά της με κέρινες ωτασπίδες, έχωσε τα δάχτυλα ίσαμε το τύμπανο κι έσκυψε το κεφάλι, και θεωρώντας ότι το πατιρντί είχε αρχίσει, μονολόγησε: «Γαμώ τα καντήλια σας με τα πούστικα τα βαρελότα, το μουνί μου μέσα κάθε χρόνο», πεπεισμένη ότι δεν την είχε ακούσει κανείς, ενώ στην πραγματικότητα, η φωνή της, ενισχυμένη απ’ την κουφαμάρα, είχε αντηχήσει, στεντόρεια, στα δευτερόλεπτα απόλυτης σιγής που προηγούνται του αναστάσιμου αλαλαγμού – με αποτέλεσμα, συνειδητοποιώντας ξαφνικά ότι επικρατούσε αφύσικη ησυχία, να σηκώσει το κεφάλι, να ανοίξει τα μάτια, και να δει ότι όλο το εκκλησίασμα, μηδενός εξαιρουμένου, είχε γυρίσει προς το μέρος της και την κοιτούσε εμβρόντητο.
    Κι όπως ήταν φυσικό, αποφάσισε πως η κράση της δεν άντεχε τις πασχαλινές συγκινήσεις, κι εφεξής έμενε σπίτι, φροντίζοντας με το που θα δρασκελίσουμε το κατώφλι τα φαγιά να είναι σερβιρισμένα, μην τυχόν και μας πέσει το ζάχαρο στο φυσιολογικό και πάθουμε καμιά ξαφνική υγεία.
   Κι όσο για την Κυριακή του Πάσχα, ήταν πάντα υπέροχη, όπως και κάθε μέρα που συνοδεύεται απ’ τη μαγική λέξη "αποφάγια" – βουνά ολόκληρα από περισσεύματα, που μέχρι την Τρίτη είχα σιχαθεί μέχρι τ’ αυγά, και προτιμούσα να τσουγκρίσω τίποτα κουρκουμπίνια που ’ναι και σφιχτά και δε σπάνε.
   Με τα χρόνια βέβαια, ο ενθουσιασμός μου για τις γιορτές και τις οικογενειακές μαζώξεις εξασθένιζε, ώσπου έφτασα να τις αντιμετωπίζω ως τυπικές υποχρεώσεις: μισή ωρίτσα με γονείς και θείους και παππούδες, και μετά δρόμο για πιοτί και ξεσάλωμα μέχρι πρωίας, που την Κυριακή το πρωί σηκωνόταν ο Χριστός, αλλά εγώ με τίποτα.
    Τώρα όμως, που η νοσταλγία -αυτή η πανούργα μακιγιέζ της μνήμης- έχει μεταμορφώσει την εποχή εκείνη σε προσωπική μυθολογία, καθώς ετοιμάζομαι να γιορτάσω το Πάσχα με τη δική μου, μικρή, αλλά αγαπημένη οικογένεια, άθελά μου γυρίζω στα χρόνια της αθωότητας μ’ έναν γλυκόπικρο αναστεναγμό.
   Κι έπειτα, μιας και το στόμα έχει ανοίξει για να στενάξει, φροντίζω να το βουλώσω με κάτι φαγώσιμο, αφού πρώτα αποτίσω φόρο τιμής στην υποκρισία γκουγκλάροντας "τσουρέκι + θερμίδες".
Αύγουστος Κορτώ / Πρωταγωνιστές

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.