Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013

Διδυμότειχο blues

   H παρέα τα έπινε και συζητούσε μεγαλόφωνα. Ανδροπαρέα με μπίρες μπροστά τους, ντουμάνι το τσιγάρο και ύφος που έλεγες αμέσως ότι κάτι θυμούνταν από παλιά, χειρονομούσαν και γέλαγαν τρανταχτά.
   Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος, μέλη και οι δύο ενός κύκλου μουσικών από όπου είχαν φτιαχτεί οι Τερμίτες, ήταν ανάμεσά τους. 
   Είμαστε στις αρχές της δεκαετίας του '90 αλλά οι Τερμίτες δεν υπάρχουν πια. Επιστροφή στα χρόνια εκείνα και ζουμ στα πρωταγωνιστικά πρόσωπα. Στον Λαυρέντη και στον Γιάννη.
   O πρώτος κύκλος του καλλιτεχνικού βίου του Λαυρέντη έχει κλείσει από το 1988, αφήνοντας πίσω του μια μικρή αλλά αξιοπρόσεκτη ιστορία, με τραγούδια όπως «Πόσο σε θέλω» και «Σκόνη» (που πρώτος είχε επισημάνει ο Γιώργος Νταλάρας).
    Από το 1978 στα πράγματα ο Λαυρέντης και με τρέλα για τη μουσική από παιδική ηλικία, είχε κάνει την παρθενική δισκογραφική του εμφάνιση με το γκρουπ PLJ Band, με έναν δίσκο extended play 45 στροφών, αγγλικό στίχο και τίτλο «Gaspar»
   Το πρώτο τους LP, «Armagedon», αν και είχε περάσει στα ψιλά, σήμερα θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικά δείγματα της ελληνικής progressive σκηνής.
   Το 1983 το όνομα του γκρουπ μετατράπηκε σε Τερμίτες (για να θυμίζει κάτι από τα Σκαθάρια (Beatles) που λάτρευε ο Λαυρέντης), ο στίχος έγινε ελληνικός και το μετέπειτα ύφος Μαχαιρίτσα φαίνεται σιγά-σιγά σε κάμποσα τραγούδια από τα τρία LP που βγήκαν ως το 1988.
   Ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος (του το κόλλησαν γιατί είχε μανία με το πιάνο και τον Μπαχ) δεν συμμετείχε σε μπάντες. 
   Το 1972 άρχισε να εργάζεται ως ενορχηστρωτής σε δισκογραφικές εταιρείες και ως πιανίστας σε μουσικές και θεατρικές σκηνές και είχε συνεργαστεί ως ανεξάρτητος μουσικός με τον Σαββόπουλο στο «Βρώμικο ψωμί» και μετά στη «Ρεζέρβα». 
   Ο αδελφός του, ο Φίλιππος, ήταν ήδη μέλος στους PLJ Band όταν «κόλλησε» και ο Γιάννης . Ήταν όταν οι PLJ μετονομάστηκαν Τερμίτες.
    Στις αρχές του '90 όμως οι Τερμίτες έχουν γίνει ήδη Ιστορία, ο Μαχαιρίτσας έχει πάρει την απόφαση να πορευτεί μόνος του - το '89 έχει βγάλει έναν προσωπικό δίσκο στη Virgin - αλλά τα πράγματα δεν είναι εύκολα, δεν του έρχονται δεξιά.
   Ωστόσο μια τυχαία συζήτηση σε ένα μπαρ κι ένα καφάσι μπίρες άλλαξαν την πορεία του. Ο Μαχαιρίτσας και οι φίλοι του θυμούνται τα έργα και τις ημέρες τους στον Στρατό και αφήνουν τον χρόνο να δώσει τις δικές του αποχρώσεις στα χρόνια εκείνα.
   Ο Μπαχ όμως είναι εκεί και σημειώνει. Λίγες ώρες αργότερα θα παρέδιδε στον φίλο του την ιστορία του γραμμένη σε στίχο. «Διδυμότειχο μπλουζ, του παράλογου η θητεία...». Αυτό ήταν.
    Ένα τραγούδι ορόσημο στην καριέρα του Μαχαιρίτσα, μια δεύτερη ευκαιρία για σόλο πορεία, αυτή τη φορά χωρίς τη βοήθεια των Τερμιτών.
   Το ομώνυμο κομμάτι το ερμήνευσαν μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα, ο δίσκος που είχε τον ίδιο τίτλο (1991) πούλησε αμέσως 35.000 αντίτυπα, το όνομα του Μαχαιρίτσα άρχισε να φαντάζει διαφορετικά στα πηγαδάκια της ροκ. 
  «Κάποτε ήμουν το παιδί που τραγουδούσε στους Τερμίτες. Μετά έγινα ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας» λέει.
   Υπήρχαν όμως και τα... παρατράγουδα της ιστορίας. Ο τότε δήμαρχος της περιοχής διαμαρτυρήθηκε για τον στίχο («τρύπα στη γεωγραφία / αδειανή φωτογραφία») οι αντιδράσεις όμως καταλάγιασαν σιγά-σιγά κυρίως έπειτα από μια κοινή συναυλία Νταλάρα και Μαχαιρίτσα στο Διδυμότειχο. 
   Εδώ που τα λέμε, ο στίχος είναι ένα μικρό διήγημα. Μια γερή δόση από πραγματική ζωή. Ισως να είναι κι αυτός ένας λόγος που κάνει ενα τραγούδι να διαρκεί στον χρόνο. 
Διδυμότειχο blues
Στίχοι: Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Το '76 λίγο πριν να φέξει 
πήρα ένα πλοίο άσπρο σαν ψυγείο
σαν νοσοκομείο. 
Το '76 σαν χοντρό αστείο 
κρύο χειρουργείο το εθνικό θηρίο 
μ' έστειλε στη Χίο.
Θρυλικός κομπάρσος - με προφίλ κουρέλα 
λούτσα στον ιδρώτα - σάπιο καλοκαίρι - κουρεμένοι σβέρκοι.
Εθνική διχόνοια - τράκες και καψόνια 
η ίδια πελατεία απ' το σινέ Ομόνοια 
σαν φτηνή κολόνια.
Το '76 έκλεισα τα μάτια 
κάπνισα μια γόπα σβήστηκα απ' το χάρτη - κόλαση του Δάντη. 
Σαν παροπλισμένος ψευτοεπαναστάτης 
είχα τ' άλλοθί μου - το κουτσό σκυλί μου 
την αποστολή μου.
Τραύλιζα διατάξτε - έσυρα δυο μήνες 
μείναν άλλοι δέκα - Να 'μαι στο Χαϊδάρι 
παίδες εν καμίνω.
Το 'κρυβα απ' όλους σαν παραχαράκτης 
Είπα θα περάσει 
ήμουνα προστάτης - δώρο κι εφιάλτης. Δίπλα μου η Αθήνα 
του Οδυσσέα σειρήνα - λαϊκή βιτρίνα 
ομφαλός του κόσμου - πίσω μου και μπρος μου.
Χρόνια σαν ταβέρνα - σαν καλλικατζούρα 
κράτος φιλελλήνων - του κενού η λατρεία 
ποιητική αδεία.
Εν πάση περιπτώσει - πίσω στα δικά μου 
στα χακί άπλυτά μου - στα εγερτήριά μου 
στη μουγκή σκοπιά μου 
Στη μετάθεσή μου - στο τρελό βιολί μου 
στο βραχνό πρωινό μου - στο έτσι αλλιώς κι αλλιώτικο 
μπρος στο Διδυμότειχο.
Διδυμότειχο μπλουζ 
με ξεκούρδιστη κιθάρα, Διδυμότειχο μπλουζ 
Η χαμένη μου πεντάρα, Διδυμότειχο μπλουζ 
Λιγδιασμένη μου τσατσάρα 
τα βρεγμένα μου τσιγάρα 
σάπια φρούτα στα τελάρα, Διδυμότειχο μπλουζ 
Διδυμότειχο μπλουζ 
τ' όνομά του είναι αιτία, Διδυμότειχο μπλουζ 
Τρύπα στη γεωγραφία, Διδυμότειχο μπλουζ 
Αδειανή φωτογραφία 
του παράλογου η θητεία 
αγχωμένη μαλακία, Διδυμότειχο μπλουζ
Χάρη Ποντίδα / Τα Νέα
Κάτι παρόμοιο στο blog : 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.