Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Φρειδερίκη : Μια βασίλισσα «Φρίκη» και ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα της ελληνικής Ιστορίας !

Μια πρώτη κρίση
    Υπήρξε ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα της ελληνικής Ιστορίας. Η Γερμανίδα πριγκίπισσα του Ανόβερο Φρειδερίκη που έγινε βασίλισσα της Ελλάδας από το 1947 ως το 1967 και συνέδεσε το όνομά της με τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας της χώρας μας. 
      Ίσως γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο προσάπτουν στην «Φρίκη» -όπως την αποκαλεί όλος ο ελληνικός λαός- φλογερό ταμπεραμέντο και πολλούς και κρυφούς εραστές !
Ένας βασιλικός γάμος
    Όταν την 9η Ιανουαρίου 1938 η Φρειδερίκη-Λουίζα-Τύρα-Βικτωρία-Μαργαρίτα-Σοφία-Κακιλία-Όλγα-Ισαβέλλα-Χριστίνα (κόρη του δούκα του Μπρούνσβικ, Ερνέστου-Αυγούστου του Ανόβερου και της Βικτωρίας-Λουίζας, θυγατέρας του Κάιζερ Γουλιέλμου Β’) ανέβαινε νύφη τα σκαλιά του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών, ουδείς ήταν σε θέση να προβλέψει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στις μετέπειτα πολιτικές εξελίξεις. 
   Πολλώ δε μάλλον ούτε καν φανταζόταν ότι οι Έλληνες θα διχάζονταν ακόμα και με την κηδεία της:
    Εκείνη την ημέρα νυμφεύτηκε τον αδελφό του βασιλέως Γεωργίου Β’, Παύλο και απέκτησε τον τίτλο της «πριγκιπίσσης διαδόχου», την 1η Απριλίου 1947 εκείνο της βασιλίσσης και στις 6 Μαρτίου 1964 (όταν απεβίωσε ο σύζυγός της και ανήλθε στο θρόνο ο γιος της Κωνσταντίνος Β’) αυτόν της «βασιλίσσης μητρός». 
   Η Φρειδερίκη (αυτό τελικά επικράτησε από τα δέκα συνολικά ονόματά της) ήταν το μοναδικό θήλυ της δυναστείας που βασίλευσε στην Ελλάδα (με διαλείμματα) από τις 6 Ιουνίου 1863 μέχρι τις 13 Δεκεμβρίου 1967 που είχε τη μεγαλύτερη ανάμειξη στα δρώμενα του τόπου.
    Ακόμη κι εκείνη η βασίλισσα Όλγα (που άσκησε και τυπικά καθήκοντα αντιβασίλισσας), γιαγιά του συζύγου της που είχε εντονότατη δράση -κυρίως σε κοινωνικό επίπεδο- υπολειπόταν έτη φωτός από τη δική της γενικότερη κινητικότητα.
Γερμανίδα πριγκίπισσα
Η Φρειδερίκη γεννήθηκε στο Μπλάνκενμπουργκ της Γερμανίας στις 18 Απριλίου 1917 ως Πριγκίπισσα του Αννοβέρου, της Μεγάλης Βρετανίας και Πριγκίπισσα της Ιρλανδίας, Δούκισσα του Μπρούνσβικ και Λούνενμπεργκ.
   Κατά το προτεσταντικό δόγμα έφερε τα ονόματα Φρειδερίκη, Λουίζα, Θηρεσία, Βικτωρία, Μαργαρίτα, Σοφία, Όλγα, Καικιλία Ελισάβετ και Χριστίνα. 



    Ήταν κόρη του Δούκα του Μπρούνσβικ, Ερνέστου - Αυγούστου και της Πριγκίπισσας Βικτώριας Λουίζας της Πρωσσίας, της μοναδικής κόρης του Γερμανού Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄.
    Η Φρειδερίκη μέσω του παππού της Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β΄, είναι τρισέγγονη της Βασίλισσας Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. 
    Εγγονός της είναι ο Διάδοχος του Ισπανικού Θρόνου δον Φελίππε, Πρίγκιπας της Αστούριας. 
   Ανιψιός της είναι ο σημερινός Πρίγκιπας του Αννοβέρου Ερνέστος Αύγουστος Ε΄ (παντρεμένος με τη Πριγκίπισσα Καρολίνα του Μονακό).
Φρειδερίκη και Παύλος
    Το 1936, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου, ο Διάδοχος Πρίγκιπας Παύλος της Ελλάδας της έκανε πρόταση γάμου. 
    Ο αρραβώνας τους ανακοινώθηκε επισήμα στις 28 Σεπτεμβρίου 1936. Στις 9 Ιανουαρίου 1938 έγινε ο γάμος της στην Αθήνα με τον Παύλο (ο οποίος ήταν και θείος της, πρώτος ξάδελφος της μητέρας της). Ως Διάδοχοι κατοικούσαν στην έπαυλη του Παλαιού Ψυχικού.
    Απέκτησαν τρία παιδιά, τη Βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας το 1938, που γεννήθηκε στο Παλαιό Ψυχικό, 
   τον Βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ των Ελλήνων το 1940, που γεννήθηκε στο Παλαιό Ψυχικό 
   και τη Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας το 1942, που γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν.
Ναζιστικό παρελθόν
   Οι αγγλικές μυστικές υπηρεσίες εγνώριζαν ότι η πριγκίπισσα Φρειδερίκη και γενικότερα ο οίκος του Ανοβέρου απ'όπου προερχόταν είχαν αγκαλιάσει το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ. 
   Οι Άγγλοι ήταν μάλιστα ήσαν κάτοχοι της περιλάλητης φωτογραφίας την οποία αργότερα διοχέτευσαν στη δημοσιότητα της Φρειδερίκης με τους δύο αδελφούς της με στολή της χιτλερικής νεολαίας.
    Αλλά και ο διάδοχος Παύλος ήταν ευνοϊκός προς το ναζιστικό καθεστώς και ως επικεφαλής της ελληνικής ολυμπιακής αποστολής είχε παρακολουθήσει τον Αύγουστο του 1936 τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, επί Χίτλερ.
  Οι Άγγλοι επέβαλαν, λοιπόν, στον τότε Βασιλέα της Ελλάδας Γεώργιο Βʼ να θέσει υπό έλεγχο το διαδοχικό ζεύγος Παύλου και Φρειδερίκης και εκείνος συγκρότησε «Αντιβασιλεία» υπό την προεδρία του πρίγκιπα Πέτρου, γιου του πρίγκιπα Γεωργίου, που ήταν πιο δημοκράτης.
«Έχει χοντρά πόδια»




    Πριν της κάνει πρόταση γάμου ο Παύλος η Φρειδερίκη είχε παρουσιαστεί ως νύφη στον πρίγκιπα Πέτρο αλλά την είχε απορρίψει. 
   Η απολαυστική και αείμνηστη εκδότρια της Καθημερινής Ελένη Βλάχου, η οποία διατηρούσε φιλικές και κοσμικές σχέσεις με το στέμμα γράφει τα σχετικά κουτσομπολιά στο βʼ τόμο των απομνημονευμάτων της «Δημοσιογραφικά χρόνια... Πενήντα και κάτι...», σελ. 27:
   «Με αθλητικό παράστημα, ξανθός, γελαστός, ο Πρίγκιπας Πέτρος, γιος του Πρίγκιπα Γεωργίου και της Γαλλίδας Μαρίας Βοναπάρτη, δεν είχε κληρονομήσει κανένα βασιλικό «ελάττωμα»... 
    Ούτε φιλοδοξίες είχε ούτε διάθεση για μεγαλεία ούτε τον απασχολούσε η πολιτική ούτε η «ανώτερη κοινωνία».
    Αντίθετα είχε δημιουργήσει σωρεία εχθρών ύστερα από το γάμο του με μία όμορφη Ρωσίδα, «σφραγισμένη κομμουνίστρια», που του έκλεινε όλες τις πόρτες. Ειδικά τις ελληνικές... 
    Προσπαθούσε να υπερνικήσει τα εμπόδια, ερχότανε συχνά στην Ελλάδα, κρατούσε ένα δικό του σπίτι, μιλούσε καλά ελληνικά, συναντούσε φίλους και συναδέλφους... γιατί υπηρετούσε στο στρατό.


   Είχαμε πολλούς κοινούς φίλους, Αθηναίους και Αλεξανδρινούς, και όταν μιλούσαμε μαζί για τα ταξίδια του, για το Θιβέτ και τις άλλες εξωτικές βουνοκορφές, όπου είχε σκαρφαλώσει, τον παρασύραμε σε δικά μας κουτσομπολιά, με κεντρικό πρόσωπο πάλι -ποιο άλλο...- τη Βασίλισσα Φρειδερίκη. 
   Ήταν ο μεγάλος του εχθρός, δεν ήθελε να τον δει στα μάτια της... Και κατά τη δική του άποψη ο λόγος ήταν... ερωτικός!.. 
   Πριν να παρουσιασθεί ο Παύλος ως υποψήφιος γαμπρός, πριν να πλησιάσει η Ρωσίδα, του την είχαν προσφέρει για νύφη... και την είχε απορρίψει. 
   Μία ιστορία που τη γνώριζε και τη διηγιόταν μόνο ο ίδιος, διανθισμένη με λεπτομέρειες ελάχιστα κολακευτικές για τη μικρή πριγκίπισσα με τα «χοντρά πόδια»...».
Μέντορας και εραστής
      Τον Απρίλιο του 1941 οι Γερμανικές ναζιστικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ελλάδα και η βασιλική οικογένεια έφυγε στην Κρήτη. 
   Μετά τη Μάχη της Κρήτης κατέφυγαν στην Αίγυπτο. Για μεγαλύτερη ασφάλεια, το ζεύγος, εγκαταστάθηκε τελικώς στη Νότια Αφρική. 
   Το διαδοχικό ζεύγος παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια του πολέμου στη Νότια Αφρική υπό τη «διακριτική» κηδεμονία του στρατάρχη Γιαν Σματς, αφοσιωμένου συνεργάτη του βρετανού πρωθυπουργού.
    Εκεί η Φρειδερίκη γέννησε το τρίτο παιδί της, την Ειρήνη, ανάδοχος της οποίας ήταν ο αρχηγός την Νοτιοαφρικανικής Ένωσης, Στρατηγός Γιάν Σματς. 
   Ο 70χρονος Σματς υπήρξε μέντορας και εραστής της. Λέγεται μάλιστα ότι την εμύησε στον αποκρυφισμό και της εμφύσησε ρατσιστικές απόψεις.
Η είσοδος στο… κάδρο
   Κι αν τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής της στον τόπο μας θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μάλλον… αναγνωριστικά, δεν θα μπορούσε να υποστηριχτεί το ίδιο από την κρίσιμη ημερομηνία 27 Σεπτεμβρίου 1946 
   όταν ο (άνευ συζύγου τότε) Γεώργιος Β’ επιστρέφει επίσημα στη χώρα και στα Ανάκτορα (μετά τον πόλεμο και κατόπιν δημοψηφίσματος) όχι μόνος αλλά συνοδευόμενος -παραδόξως- από τον αδελφό του και την «πριγκίπισσα διαδόχου». 
  Το κάδρο του στέμματος είχε πλέον τρία πρόσωπα στην κορυφή του κι όχι ένα ή δύο, όπως συνηθιζόταν μέχρι τότε.
    Ο σύζυγός της, απ’ όσους τον ζούσαν από κοντά, χαρακτηριζόταν από τους πλέον «συζητήσιμους» του στέμματος, περισσότερο διπλωμάτης παρά μονάρχης. 
   Έτσι, όταν έξι μήνες μετά με το θάνατο του αδελφού του, ανέβηκε εκείνος στο θρόνο, η πληθωρική προσωπικότητα της Φρειδερίκης άρχισε να ξεδιπλώνεται σε όλη της την έκταση. 


   Κι έπιασε αμέσως δουλειά με το περίφημο «παιδομάζωμα». Η ίδια βέβαια τις είχε ονομάσει Παιδουπόλεις με στόχο "να σώσουμε τα παιδιά μας των βορείων επαρχιών από την απαγωγή πέρα από τα σύνορα και τη διαπαιδαγώγησή τους σε εχθρούς της πατρίδας"
Τόλμη και… αλαζονεία
    Τόλμησε μέχρι, νεαρή (και ίσως γοητευτική) βασίλισσα τότε, να επισκεφθεί έναν ονομαστό τόπο εξορίας, τη Μακρόνησο, έχοντας εκατοντάδες άνδρες -που ζούσαν μακριά από γυναίκες- γύρω της.
    Τότε, λέγεται, σε μια προσπάθεια επευφημίας από τη μια και αποδοκιμασίας από την άλλη, στρατεύσιμοι και εξόριστοι του «κολαστηρίου» προχώρησαν σε άσεμνες χειρονομίες εναντίον της, όταν τη σήκωναν στα χέρια κατά την άφιξή της στο νησί.
    Πλέον είχε γίνει και τυπικά η «πρώτη κυρία» της χώρας αλλά δεν προσέδιδε στα καθήκοντά της καθαρά κοσμικό χαρακτήρα, όπως οι περισσότερες «συναδέλφισσές της», σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης.
     Ταξίδευε συχνά στο εξωτερικό, ακόμα και χωρίς τη συνοδεία του συζύγου της, είχε τετ α τετ συναντήσεις με μεγάλους ηγέτες με τους οποίους δεν περιοριζόταν στα τυπικά.
  Οι συζητήσεις που είχε μαζί τους ξέφευγαν, με δική της πρωτοβουλία, από την ατζέντα και επεκτείνονταν όχι μόνο στην ενδελεχή ανάλυση της παγκόσμιας σκακιέρας, αλλά και στη σύναψη πολιτικών συμφωνιών που αφορούσαν το ρόλο της Ελλάδας.
Σεξ με τον αρχηγό της CIA
    Ο Αλαν Ντάλες, αρχηγός της CIA από το 1953 ως το 1961, ήταν αδελφός του υπουργού Εξωτερικών Τζον Φόστερ Ντάλες, είχε εξασφαλίσει τον τίτλο του «60ρη μορφονιού» λόγω των κατακτήσεων του στο γυναικείο φύλο, για τις οποίες φρόντιζε να ενημερώνει σχετικά τη σύζυγό του Κλόβερ, προφορικά αλλά και γραπτώς.
    Αυτές τις άγνωστες σελίδες της ελληνικής μεταπολεμικής ιστορίας ήρθε πρόσφατα να φωτίσει δημοσίευμα των New York Times, το οποίο φιλοξένησε αποσπάσματα από το βιβλίο του δημοσιογράφου Στιβ Κίντσερ
   σύμφωνα με το οποίο η βασίλισσα της Ελλάδας Φρειδερίκη διατηρούσε παράνομο ερωτικό δεσμό με τον τότε διευθυντή της CIA 'Αλλεν Ντάλες.
   Σε ένα σημείο του βιβλίου ο Στιβ Κίντσερ αναφέρει, ότι ο Αλεν Ντάλες ήταν «τρομερός γυναικάς». Η αδελφή του Ελινορ βεβαίωνε μάλιστα ότι «είχε σχέσεις με πάνω από εκατό γυναίκες».
   Μία από αυτές τις σχέσεις σύμφωνα με το βιβλίο ήταν με την βασίλισσα Φρειδερίκη.
    Ο Στιβ Κίντσερ αναφέρει ότι το 1958 η Φρειδερίκη ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια περιοδεία με τον γιο της, τον μελλοντικό βασιλιά Κωνσταντίνο Β' και ενώ το ταξίδι της έφτανε προς το τέλος του, ανακοίνωσε χωρίς εξήγηση ότι θα έμενε για μια ακόμη εβδομάδα.
   Επισκέφτηκε την Ουάσιγκτον, όπου συζήτησαν «πνευματικές αξίες» με τον Πρόεδρο Αιζενχάουρερ στο Οβάλ Γραφείο και στη συνέχεια επισκέφθηκε τον Ντάλες στην έδρα της CIA.
   Ο συγγραφέας συνεχίζει λέγοντας ότι οι δυο τους έμειναν στο γραφείο του για σχεδόν μία ώρα και όταν ένας βοηθός χτύπησε την πόρτα, δεν πήρε καμία απάντηση. 
    Έτσι μπήκε στο γραφείο και το βρήκε άδειο, αλλά άκουσε θορύβους από το διπλανό δωμάτιο. Αργότερα βγήκαν από αυτό ο Ντάλες με την Φρειδερίκη. 
   Στην επιστροφή με το αυτοκίνητο στην Ελληνική Πρεσβεία, η βασίλισσα παρουσίασε έναν λόγο για τον οποίο οι ελληνο-αμερικανικές σχέσεις ήταν τόσο ισχυρές: «Αγαπάμε αυτόν τον άνθρωπο» αναφώνησε.
Το βράδυ θα έρθω σπίτι σου
  Η βασίλισσα Φρειδερίκη είχε γνωρίσει τον στρατηγό Μάρσαλ στο Λονδίνο το 1947 με μεσολάβηση του Τσόρτσιλ. 
   Είχε ζητήσει από τον βρετανό πρωθυπουργό ενίσχυση του ορειβατικού πυροβολικού. Την παρέπεμψε στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρσαλ. Η συνάντηση έγινε στο διαμέρισμά της στο ξενοδοχείο Κλάριτζες.
   Η Φρειδερίκη περιγράφει: «Θυμάμαι ακόμη το έκπληκτο βλέμμα του όταν ανταλλάξαμε χειραψία. Φαντάζομαι ότι θα περίμενε να δη κάποιο πρόσωπο σαν τη γηραιά Βασίλισσα Μαίρη και δεν ήταν προετοιμασμένος να συναντήσει ένα άτομο που δεν φαινόταν να είναι αρκετά ώριμο για το ρόλο της Βασιλίσσης».
   Από τότε άρχισε μια φιλία και τακτική αλληλογραφία μεταξύ της Μεγαλειοτάτης, όπως την προσφωνούσε ο Μάρσαλ και του «Αγαπητού Στρατηγού Μάρσαλ». «Το βράδυ θα έρθω σπίτι σου...» γράφει η Φρειδερίκη σε μια από τις επιστολές της.
Η χώρα είχε πιεί σαμπάνια
   Σε μία άλλη από τις τελευταίες επιστολές η Φρειδερίκη έγραφε στον στρατηγό για την επιλογή Καραμανλή με ημερομηνία 13 Οκτωβρίου 1955:
   «Ο Παπάγος ήταν σε απελπιστική κατάσταση, κατάκοιτος στο σπίτι του... Βαδίζαμε σε πλήρες χάος. Κι έπειτα ο Παπάγος πέθανε. 
   Μέσα σε μερικές ώρες ο σύζυγός μου διόρισε Πρωθυπουργό ένα νέον άνδρα, αυτοδημιούργητον, από τη Μακεδονία. 
Για να τον βοηθήση του παραχώρησε το δικαίωμα να διαλύση το Κοινοβούλιο και να προκηρύξει νέες εκλογές, εφ' όσον δεν θα πετύχαινε να λάβη ψήφο εμπιστοσύνης.
   » Ο κύριος Καραμανλής, ο σημερινός Πρωθυπουργός, είχε διατελέσει υπουργός - εξαιρετικά επιτυχημένος - στην Κυβέρνησι Παπάγου. 
   Η χώρα αισθάνθηκε σαν να είχε πιει σαμπάνια. Σε διάστημα επτά ωρών μία νέα κυβέρνησις σχηματίστηκε, ωρκίστηκε και παρουσιάσθηκε στο Κοινοβούλιο. 
   Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν 200 υπέρ Καραμανλή και 77 κατά, πράγμα που ήλθε σαν πλήρης δικαίωσις του Βασιλέως... Από τότε εξασφαλίσαμε και πάλι ήσυχο ύπνο τη νύκτα...».
    Για το Σχέδιο Μάρσαλ δεν υπάρχει αναφορά στην αλληλογραφία. Συχνά η Φρειδερίκη αναφέρεται στο Κυπριακό, στην εσωτερική και διεθνή πολιτική και σε περιγραφές ταξιδιών στο εξωτερικό.
Επιλογή και… πτώση πρωθυπουργού
    Η πλειοψηφία των γραφίδων της εποχής συγκλίνει στο γεγονός ότι στις 5 Οκτωβρίου 1955, επομένη του θανάτου του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου, 
    εκείνη έπεισε τον βασιλέα σύζυγό της να δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σ’ έναν μεσαίας κλάσης υπουργό του στρατάρχη, στον Κωνσταντίνο Καραμανλή (των Δημοσίων Έργων), 
    παραμερίζοντας εξόφθαλμα τους δύο αντιπροέδρους της κυβέρνησής του, τον Στέφανο Στεφανόπουλο και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.
    Ο νέος πρωθυπουργός (κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερός της, εκείνη είχε γεννηθεί στις 18 Απριλίου 1917) ήταν ο πολιτικά εκλεκτός της για μια οκταετία. 
    Ήταν όμως και η αιτία της υποβολής της παραίτησής του στις 17 Ιουνίου 1963.
   Ο Κων. Καραμανλής διαφωνούσε με την επίσκεψη του βασιλικού ζεύγους στο Λονδίνο, προβάλλοντας και το ενδεχόμενο επεισοδίων, αντίστοιχα με εκείνα που είχαν προηγηθεί λίγους μήνες νωρίτερα.
Ένα χαστούκι στη βασίλισσα
   Τότε, είχε καταγραφεί προπηλακισμός της Φρειδερίκης στη βρετανική πρωτεύουσα από τη σύζυγο του φυλακισμένου στελέχους του ΚΚΕ.
    Το χρονικό: Μία ημέρα πριν από την 21η Απριλίου (του 1963, όχι την… άλλη) η βασίλισσα Φρειδερίκη με την κόρη της Ειρήνη φθάνουν στο Λονδίνο για το γάμο της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας, κόρης της δούκισσας του Κεντ Μαρίνας, πρώτης εξαδέλφης του βασιλέως της Ελλάδας Παύλου.
   Κι ενώ ετοιμάζονται για την απογευματινή τους βόλτα, έξω από το ξενοδοχείο «Κλάριτζ» όπου είχαν καταλύσει τις ανέμενε μία ομάδα διαδηλωτών με πλακάτ υπέρ της απελευθέρωσης των έγκλειστων κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων στη χώρα μας.
    Εκείνη την ώρα έρχεται σε απόσταση αναπνοής από τη βασίλισσα μία γυναίκα. Είναι δημοσιογράφος, Βρετανή υπήκοος, αλλά δεν θέλει να της πάρει συνέντευξη. 
Της δείχνει το πλακάτ που κρατά και γράφει «Βασίλισσα Φρειδερίκη απελευθέρωσε το σύζυγό μου». 
   Είναι η Μπέττυ Μπάρλετ, σύζυγος του (μετέπειτα βουλευτή και μέλους του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ) Αντώνη Αμπατιέλου, ο οποίος βρισκόταν  στις φυλακές 15 ολόκληρα  χρόνια, από το 1948…
    Η Φρειδερίκη επιχείρησε να την αποφύγει αλλά, όπως η ίδια η βασίλισσα έγραψε αργότερα, «με άρπαξε από τους ώμους και με στριφογύρισε», στο βιβλίο της  «Μέτρον Κατανοήσεως» (εκδόσεις Βιβλιομεταφραστική, 1972, σελ. 299)
   Το γεγονός πήρε έκταση. Ακόμα και ο παραδοσιακός συντηρητικός βρετανικός Τύπος εξεμάνη για τα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα. «Τι τη θέλουμε αυτή την προσκεκλημένη στο γάμο;» αναρωτιόταν σε πρωτοσέλιδό της η «Daily Express»
   Τα παραπολιτικά κουτσομπολιά λένε ότι η Αμπατιέλου πρόλαβε και χαστούκισε κανονικά τη βασίλισσα, αλλά αυτό ήταν ένα γεγονός που παρόλο κυκλοφορούσε ευρέως την εποχή εκείνη, ήταν μάλλον ένας «ενδόμυχος πόθος» του ελληνικού λαού παρά ένα πραγματικό γεγονός…
«Πάρ’ τη μάνα σου και ’μπρος»
   Στη συνέχεια, κι αφού ο Καραμανλής αναχώρησε για την αλλοδαπή κι επέστρεψε για να… χάσει τις εκλογές, 
   η Φρειδερίκη  δεν έχασε την ευκαιρία να έλθει σε ανοικτή ρήξη και με τον νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, στον οποίο είχε αποστείλει μια πολύ σκληρού περιεχομένου επιστολή, με αφορμή το θέμα της συνταξιοδότησής της (χορηγία στη βασίλισσα-μητέρα). 
   Επειδή η τότε κυβέρνηση δεν ικανοποίησε το αίτημά της ως προς το χρηματικό εύρος, εκείνη το απέκλεισε. Και κάπου  εκεί προσδιορίζεται η έναρξη της ανοικτής διαμάχης των ανακτόρων με την κυβέρνηση
   Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι την περίοδο που ακολούθησε τα «Ιουλιανά» του ’65, βρέθηκε κι εκείνη (όχι μόνο ο γιος της) στο στόχαστρο των οπαδών της Ενώσεως Κέντρου και της ΕΔΑ με το σύνθημα «πάρ’ τη μάνα σου και μπρος, δεν σε θέλει ο λαός».
   Κι αυτό το σύνθημα πήρε «σάρκα και οστά» δυόμισι σχεδόν χρόνια αργότερα, όταν σύσσωμη η βασιλική οικογένεια εγκατέλειψε τη χώρα και εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, μετά το αποτυχημένο αντικίνημα του Κωνσταντίνου κατά του καθεστώτος της 21ης Απριλίου.
 



  Όταν δε αναχωρούσαν από το αεροδρόμιο της Καβάλας για τη Ρώμη, στις 13 Δεκεμβρίου του 1967, εξελίχθηκε ένα βαθιά ανθρώπινο στιγμιότυπο: 
   με δάκρυα στα μάτια την αποχαιρετούσε μια στενή της συνεργάτης, η εκπαιδευτικός Μαρία Μιχαλοπούλου, την οποία η ίδια είχε αξιοποιήσει στη Βασιλική Πρόνοια.
  Το ίδιο συγκινημένη η βασιλομήτωρ τής είπε: «Νομίζω ότι δεν θα ξανασυναντηθούμε…».
   Έτσι κι έγινε, τουλάχιστον σε ελληνικό έδαφος. Η Φρειδερίκη δεν επέστρεψε στην Ελλάδα παρά μόνο νεκρή…
Το τέλος και η κηδεία
  Και η κηδεία της δημιούργησε μείζον πολιτικό ζήτημα για την εποχή.
  Πέθανε από έμφραγμα στην Ισπανία, στα ανάκτορα της Ζαρθουέλας, της Μαδρίτης, πολλά χρόνια αργότερα, στις 7 Φεβρουαρίου 1981 φιλοξενούμενη της κόρης της βασίλισσας Σοφίας. 
   Η κηδεία έγινε στην Ελλάδα, στο βασιλικό κοιμητήριο, στο Τατόι, ύστερα από ειδική άδεια που δόθηκε από την κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη.
   Την επομένη το πρωί ο Κωνσταντίνος τηλεφώνησε στον πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη και του είπε ότι η επιθυμία της οικογένειας είναι να να μεταφερθεί η σορός στις 11 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα και την επόμενη μέρα να ψαλλεί στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών η νεκρώσιμος ακολουθία και η ταφή να γίνει στα Ανάκτορα του Τατοΐου.
    Αμέσως μετά ο πρωθυπουργός προχώρησε σε δύο κινήσεις. Από τη μια ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος του είπε «να μη γίνει η κηδεία στην Ελλάδα γιατί θα προκληθούν επεισόδια» και ακολούθως συγκάλεσε την Κυβερνητική Επιτροπή.
    Στη συνεδρίαση επέλεξε μια μέση οδό (νεκρώσιμος ακολουθία και ταφή στο Τατόι). 
    Ο Γεώργιος Ράλλης δήλωσε λοιπόν, ότι όλα έπρεπε να γίνουν στο Τατόι την ίδια μέρα, γιατί στη Μητρόπολη ήταν πολύ πιθανό να γίνουν ταραχές, κάτι που τόσο ο τέως βασιλεύς όσο και το κυβερνητικό όργανο αποδέχτηκαν τελικά.
    Σύμφωνα με την κυβέρνηση Ράλλη, το πρόβλημα δεν ήταν αν θα επιτρεπόταν η κηδεία, γιατί δεν υπήρχε ανάγκη τέτοιας άδειας αλλά ότι θα έπρεπε να εκδοθεί απόφαση απαγορεύσεως της κηδείας. 
    Αυτή η απαγόρευση θα εξέθετε τη χώρα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Τέλος, μετά την αλλαγή του πολιτεύματος, το 1974, τα μέλη της πρώην βασιλικής οικογένειας διατηρούσαν την ελληνική ιθαγένεια και τυπικά μπορούσαν να έρθουν στην Ελλάδα χωρίς κανένα περιορισμό.
    Ο Κωνσταντίνος πιεζόταν να κάνει δηλώσεις και στην αρχή αρνήθηκε. 
      Την παραμονή της κηδείας, το γραφείο του, έδωσε στη δημοσιότητα δήλωσή του, με την οποία εξέφραζε τη λύπη του για την πολιτικοποίηση της κηδείας, ενώ ο ίδιος ερχόταν στην Ελλάδα, για να εκτελέσει ένα οδυνηρό προσωπικό καθήκον και ότι οι περιορισμοί που επεβλήθησαν στην απλή τελετή κηδείας της μητέρας του, προσδίδουν σ΄ αυτόν πικρία στην οδύνη. 
      Τελικώς, την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου κηδεία και ταφή έγιναν αυθημερόν στο Τατόι.
    Αποφάσισε, δε, η κυβέρνηση να έχει μόνο τυπική-θεσμική εκπροσώπηση. 
    Ο υπουργός Εξωτερικών Κωνσταντίνος να υποδεχόταν τους ξένους επίσημους και τη σορό, ο υπουργός Προεδρίας Κωστής Στεφανόπουλος να παρίστατο στην εξόδιο ακολουθία και ο ίδιος να υποδεχόταν και να κατευόδωνε τον Δον Χουάν Κάρλος επειδή πέραν από γαμπρός της εκλιπούσης ήταν και αρχηγός κράτους.
Πόλεμος ανακοινώσεων
Αυτό κι έγινε τελικά, κάτω όμως από ένα συνεχή πόλεμο δηλώσεων:


   Του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου:
«Είναι καιρός να εννοήσει ο κ. Ράλλης ότι η απόφαση της κυβέρνησής του να επιτρέψει την ταφή της Φρειδερίκης στην Ελλάδα αποτελεί πρόκληση για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού».
    Του πρωθυπουργού: «Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ταφεί στον οικογενειακό του τάφο και δεν βλέπω γιατί σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα ισχύσει ο ίδιος κανόνας».
    Του τέως βασιλέως: «Οι περιορισμοί που επεβλήθησαν εις την απλή τελετή της κηδείας της μητέρας μου προσδίδουν πικρία εις την οδύνη».
    Την ημέρα της κηδείας προσήλθαν στο Τατόι περί τα 4.000 άτομα. Ανάμεσά τους και τρεις βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας: οι Αλέξανδρος Παπαδόγγονας, Γεώργιος Τζιτζικώστας και Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, οι οποίοι αγνόησαν τη σχετική κομματική απαγόρευση.
iefimerida


Κάτι παρόμοιο στο blog :

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.