Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Τα ψάθινα καπέλα

 Εκείνο το καλοκαίρι αγοράσαμε μεγάλα ψάθινα καπέλα. Της Μαρίας με κεράσια γύρω-γύρω, της Ινφάντας με γαλάζια "μη με λησμόνει", κι εμένα με παπαρούνες κόκκινες σαν τη φωτιά
Έτσι όταν ξαπλώναμε στα στάχυα, ο ουρανός, τ' αγριολούλουδα και μεις γινόμαστε ένα. "Πού είσαστε πάλι κρυμμένες;" φώναζε η μητέρα. Τσιμουδιά. Σιγοκουβεντιάζαμε λέγαμε μυστικά....
  Είχε δίκιο λοιπόν η θεία Τερέζα να λέει πως φέτο θα 'χαμε πολλές παπαρούνες. Οι βροχές φαίνεται πολλαπλασίασαν τους σπόρους τους κι ο κάμπος είχε γεμίσει. Ως και μέσα στο χτήμα, στα άσπαρτα μέρη,  σχηματίζουνται  τετράγωνα κόκκινα χαλιά.
 Σαν κάτι καινούριο να μηνάνε, και γρήγορο -έτσι λέει η Ροδιά, όταν δεις κόκκινο στο όνειρό σου σημαίνει γρήγορο. Καλά που προτίμησα για το ψάθινο καπέλο μου κόκκινες παπαρούνες. Έτσι είμαι πιο σύμφωνη με όλα, αρμονία.
   Κι η Μαρία που διάλεξε τα κόκκινα κεράσια δεν είχε άδικο, ο καρπός τους είναι ζουμερός και γλυκός. Όσο για τα γαλάζια "μη με λησμόνει" της Ινφάντας είναι τόσο σπάνια...
Μαργαρίτα Λυμπεράκη 
"Τα ψάθινα καπέλα" 
Άλλα κείμενα της Μ. Λυμπεράκη στο blog :

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.