Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2013

Παιχνίδια των σαλονιών και όχι των... αλωνιών !

  Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται όλοι, το περιβόητο τάκα τάκα (ονομασία που πήρε από τον δαιμονισμένο ήχο που έκανε), όπως επίσης και τις φωνές των μεγάλων όποτε τύχαινε και παίζαμε μ' αυτό -και γινόταν πολύ συχνά-. Αποτελούνταν, λοιπόν, από δύο ξύλινες μικρές σφαίρες -μερικές φορές και από σκληρό πλαστικό- δύο κορδόνια που τις συγκρατούσαν και ένας κρίκος που έμπαινε στο μέσο δάχτυλο. 



Σκοπός του παιχνιδιού ήταν να βρεις ρυθμό και οι σφαίρες να χτυπάνε μεταξύ τους και με εξάσκηση να χτυπάνε και πάνω και κάτω.

   Μπορούσες να κάνεις διάφορα κόλπα και να αυξομειώσεις ταχύτητα, το χαρακτηριστικό όμως ήταν ο διαολεμένος θόρυβος που έκανε! Οι μεγάλοι βρίσκονταν στα όρια της απόγνωσης και οι μικροί όσο το πετύχαιναν τόσο μεγάλωναν την ταχύτητα και το... θόρυβο. Επίσης γίνονταν και συχνά ατυχήματα, φεύγανε μπαλάκια και χτυπούσαν στα μούτρα τα δικά σου ή των διπλανών σου, μύτες άνοιγαν, καρούμπαλα ξεφύτρωναν.
  Γι' αυτό γρήγορα έγινε απαγορευμένο παιχνίδι και αποτραβήχτηκε από την αγορά και ξεχάστηκε, παρ' όλη την επιτυχία του, προς απογοήτευση των μικρών σαματατζήδων.
 Πάντως "το πολύ το τάκα τάκα" δεν ξέρω τι... έκανε στο παιδί, το έκανε όμως ευτυχισμένο!
Το γιο-γιό που αντικατέστησε 
το πιο "επικίνδυνο" τάκα-τάκα !
Και οι αρχαίοι επιτραπέζια; Δεν το πιστεύω! 
     Η σημερινή ανάρτηση, λοιπόν, μιλάει για παιχνίδια που έπαιζαν τα παιδιά κάποιων περασμένων δεκαετιών, στα σπίτια. 
   Τις κρύες χειμωνιάτικες μέρες, λοιπόν, που δεν μπορούσαμε να παίξουμε στις γειτονιές και είμαστε αναγκαστικά "μαντρωμένοι" στο σπίτι, με μόνο δύο τηλεοπτικά κανάλια, παίζαμε τα "επιτραπέζια" της εποχής και περιμέναμε... "καλύτερες μέρες"!
Κατ' αρχάς, ας ορίσουμε τι είναι επιτραπέζιο:
Επιτραπέζιο ονομάζεται κάθε παιχνίδι που παίζεται πάνω σε ταμπλό. Μπορούν να συμμετέχουν 2 ή περισσότερα άτομα και κύριος σκοπός είναι η διασκέδαση και, σε άλλες περιπτώσεις, η αποκόμιση γνώσεων ή η νοητική άσκηση. Ο ανταγωνισμός που πολλές φορές υπάρχει είναι σημαντικό στοιχείο στην εξέλιξη του παιχνιδιού, ένας πιο γενικός όρος θα ήταν η ευγενής άμιλλα.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τον "βασιλιά των επιτραπέζιων", τον Γκρινιάρη. Τ' όνομά του το πήρε γιατί τις περισσότερες φορές κατέληγε σε κλάματα, σε γκρίνιες και σε κατεβασμένα μούτρα. Ήταν όμως εθιστικός και πραγματικά πορωνόσουν στη διάρκεια του παιχνιδιού! 
  Στο Γκρινιάρη μπορούν να παίξουν από 2 έως 4 παίκτες. Κάθε παίκτης έχει στη διάθεσή του 4 πιόνια. Τα πιόνια του κάθε παίκτη τοποθετούνται στην αρχή του παιχνιδιού στη βάση με το χρώμα που έχει επιλέξει. 
  Στόχος είναι να κάνει το κάθε πιόνι τον "κύκλο" της διαδρομής με τα λευκά τετράγωνα και να τοποθετηθεί στις θέσεις με το χρώμα που έχει η βάση του. Για να βγει το κάθε πιόνι από τη βάση πρέπει ο παίκτης να φέρει 6 στο ζάρι και τότε τοποθετεί το πιόνι στο τετράγωνο που δείχνει το βελάκι του.
  Αμέσως ξαναρίχνει το ζάρι και κινεί το πιόνι του όσες θέσεις γράφει το ζάρι πάνω. Οι παίκτες ρίχνουν το ζάρι κυκλικά και αν ένα πιόνι κινούμενο σταματήσει δε τετράγωνο που έχει πιόνι άλλου παίκτη, τότε "τρώει" το πιόνι και το στέλνει στη βάση του (και πρέπει ο άλλος παίκτης να το ξαναβγάλει από την αρχή). Το παιχνίδι σταματά όταν ο κάθε παίκτης έχει οδηγήσει τα πιόνια του στα τετράγωνα του χρώματός του. 
   Νικητής φυσικά του παιχνιδιού είναι ο παίκτης που το καταφέρνει πρώτος αυτό και αντίστοιχα μοιράζονται και οι υπόλοιπες θέσεις. Ο Γκρινιάρης είναι ένα από τα κλασσικά επιτραπέζια παιχνίδια, απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και θεωρητικά διδάσκει την υπομονή και την επιμονή, ενώ ταυτόχρονα διασκεδάζει ευχάριστα τους παίκτες του, αρκεί στο μεταξύ να μην έχουν μαλώσει, λόγω έλλειψης υπομονής!
   Πολύ γνωστό και πολύ αγαπημένο παιχνίδι ήταν βέβαια και το "Φιδάκι". Ήταν αρκετά απλό και παιζόταν σ' ένα όμορφο και πολύχρωμο ταμπλό με νούμερα από το 1 έως το 100
  Δεν είχε περιορισμό στον αριθμό των παικτών και έριχνες μια ζαριά κουνώντας στα τετράγωνα το μοναδικό σου πούλι. Σκοπός του παιχνιδιού να φτάσεις πρώτος στο τετράγωνο 100
    Υπήρχαν σκάλες, οπότε αν σταμάταγες σ' αυτό το τετράγωνο, ανέβαινες τις σκάλες για να φτάσεις πιο γρήγορα στον προορισμό σου, και φυσικά υπήρχαν και τα περιβόητα "φιδάκια", μικρά και μεγάλα, που αν σ' έτρωγαν κατέληγες στο τετράγωνο που ήταν η ουρά του. Όταν έφτανες ας πούμε στο 96 έπρεπε να φέρεις ακριβώς 4 για να νικήσεις. 
   Αν έφερνες για παράδειγμα 6, έφτανες μέχρι το 100 και γυρνούσες 2 τετράγωνα πίσω στο 98, όπου σε περίμενε αυτό το μεγάλο και καταραμένο φίδι, που σε κατέληγε στο 25!! 
Ήταν πραγματικά πολύ απλό και πολύ όμορφο επιτραπέζιο.
  Υπήρχαν φυσικά και άλλα επιτραπέζια, ειδικά από την εταιρεία "Δούρειος Ίππος", αλλά κανένα δεν μπορούσε να συναγωνιστεί τα κλασσικά "Γκρινιάρης" και "Φιδάκι".
Μοναδικά ελληνικά επιτραπέζια παιχνίδια !!
   Μόνο ένα επιτραπέζιο, για τα αγόρια, επισκίαζε όλα τα υπόλοιπα και αυτό ήταν το περιβόητο "Subbuteo"
  Ήταν ένα επιτραπέζιο ποδοσφαιράκι με τους παίκτες κολλημένους στο ταμπλό, αλλά που μπορούσαν να "κλωτσήσουν" μια μικροσκοπική μπάλα, γιατί ήταν στερεωμένοι σε κάποιες ελαστικές βεντούζες. Ήταν ένα πασίγνωστο παιχνίδι,που πραγματικά άφησε εποχή!
  Φυσικά υπήρχε πάντα και το επιτραπέζιο ξύλινο ποδοσφαιράκι, που έφερνε τις "λέσχες" και τα απαγορευμένα "μπιλιαρδάδικα" στα παιδικά δωμάτια των τότε αγοριών!
Διάφορα επιτραπέζια ποδοσφαιρικά παιχνίδια !
  Ο κύβος του Ρούμπικ, ήταν ένα άλλο πολύ γνωστό επιτραπέζιο (αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι). Ο Κύβος του Ρούμπικ είναι ένα από τα πολλά βασανιστήρια του Ρούμπικ.
    Είναι ένας κύβος που προκαλεί πονοκέφαλο, ταχυπαλμία, θυμό, και στη χειρότερη περίπτωση σύμπλεγμα κατωτερότητας. Δημιουργήθηκε από τον Ερνό Ρούμπικ, το 1974. Αυτός ο κύβος έχει χρώματα και πρέπει να τα στοιχίσεις έτσι ώστε να είναι η κάθε πλευρά από ένα χρώμα. Αυτό το πράγμα έχει τρελάνει τόσο πολύ την ανθρωπότητα που όλοι νομίζουν οτι δεν λύνεται!
    Ο Κύβος του Ρούμπικ είναι μεγάλη σπαζοκεφαλιά. Ο συνολικός αριθμός των διαφορετικών διατάξεων των πλευρών του είναι 43.252.003.274.489.856.000! Πρόκειται για έναν αριθμό με 20 ψηφία. Ακόμα και η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση θα ωχριούσε μπροστά του. Και να σκεφτεί κανείς πως η Ιdeal Τoys, η εταιρεία που εμπορεύεται από το 1980 τον Κύβο του Ρούμπικ, καυχήθηκε κάποτε πως έχει «περισσότερες από τρία δισεκατομμύρια πιθανές διατάξεις» - είναι σαν να ανακοινώνουν με υπερηφάνεια τα ΜcDonald΄s πως πούλησαν περισσότερα από 100 χάμπουργκερ.
   ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ακόμα πόσο μεγάλος είναι ο συνολικός αριθμόςδιαφορετικών διατάξεων των πλευρών του κύβου (43.252.003.274.489.856.000) αναλογιστείτε τα εξής: Εάν στρώνονταν στο έδαφος θα ήταν αρκετοί για νακαλύψουν τη Γη με 273 στρώματα κύβων.
   ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΟΙΑ Η ΕΘΙΣΤΙΚΗ φύση του Κύβου, που στα μέσα της δεκαετίας του 1980 οι γιατροί επινόησαν δύο νέους όρους προκειμένου να περιγραφούν συμπτώματα που εμφανίζονται εξαιτίας της υπερβολικής ενασχόλησης με αυτόν: τον Καρπό τουΡούμπικ και τον Αντίχειρα του Κυβιστή.
    Πόση γνώση κρύβεται στο ταλαιπωρημένο από τον χρόνο κουτί! Οι φωτοσκιάσεις που προκαλεί ο λαμπτήρας στο λογότυπο εντυπωσιάζουν! Τα εξωτικά είδη πανίδας και χλωρίδας  σε προδιαθέτουν για το μαγικό ταξίδι! Φυσικά δεν λείπουν και τα επιτεύγματα του ανθρώπινου μυαλού!
 Ο τρόπος λειτουργίας ήταν απλός. Ο χρήστης είχε στην διάθεση του μια διάταξη που αποτελούνταν από μια μπαταρία δυο καλώδια και ένα λαμπτήρα. Τα δυο καλώδια κατέληγαν σε μεταλλικές ακίδες. Η καρτέλα που ήταν τοποθετημένη επάνω στην πλακέτα είχε διάφορες ερωτήσεις και απαντήσεις με ανακατεμένη - τυχαία σειρά - ώστε να μην προκύπτει εκ της πρώτης ματιάς  η σωστή αντιστοίχιση τους! 
   Αν ήθελε ο παίκτης να δοκιμάσει να δώσει μια απάντηση σε κάποια από τις ερωτήσεις τότε το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να ακουμπήσει την μια ακίδα στην τρυπούλα της ερώτησης και την άλλη σε αυτή της απάντησης που θεωρούσε πιθανόν η σωστή!
   Aν η εκτίμηση του ήταν σωστή, τότε η μπαταρία θα τροφοδοτούσε το λαμπάκι μέσω του κυκλώματος που έκλεινε και αυτό θα άναβε επιβεβαιώνοντας το σωστό της απάντησης. Σε διαφορετική περίπτωση το λαμπάκι θα παρέμενε σβηστό αφού ερώτηση και απάντηση δεν μπορούσαν να κλείσουν το κύκλωμα και άρα δεν θα τροφοδοτούνταν.
  Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι το τυπωμένο κύκλωμα φυσικά δεν είχε την δυνατότητα να αλλάξει την διάταξη των αγωγών του και έτσι είχαμε τον περιορισμό ότι οι σωστές και οι λάθος απαντήσεις θα είχαν ακριβώς τις ίδιες θέσεις ακόμα και στις   καινούριες καρτέλες ανεξάρτητου θεματολογίας. Όπως και να έχει πάντως,  ο φωτεινός παντογνώστης πετύχαινε τον σκοπό του που δεν ήταν άλλος από την μετάδοση γνώσεων με πολύ διασκεδαστικό μάλιστα τρόπο.
Τα θέματα με τα ζώα ήταν κλασικά και πολύ αγαπημένα! Στις ακριβές υλοποιήσεις του παιχνιδιού οι καρτέλες ήταν φτιαγμένες από γυαλιστερό χαρτί και έφεραν χρώματα.
   Τι μπορούσε να πάει λάθος; Ο φωτεινός παντογνώστης ήταν (τουλάχιστον στα τελευταία χρόνια) πολύ φθηνός. Λογικό είναι ότι για να επιτευχθεί αυτό το χαμηλό κόστος τα υλικά που ήταν φτιαγμένος (ανάλογα με την υλοποίηση) δεν ήταν και πάντα τα καλύτερα. Δυστυχώς το περίφημο αυτοσχέδιο τυπωμένο κύκλωμα ήταν τις περισσότερες φορές φτιαγμένο από ένα ευτελές αγώγιμο υλικό (σαν αλουμινόχαρτο) που σιγά σιγά φαγωνόταν στα σημεία επαφής των ακίδων χάνοντας σταδιακά τις ιδιότητες του. Έτσι μετά από σύντομο χρονικό διάστημα ο παίκτης αναγκαζόταν να πιέζει ολοένα και περισσότερο την ακίδα για να κλείσει το κύκλωμα μέχρι που κάποια στιγμή αυτό δε θα ήταν πια δυνατό.
Σε φθηνότερες υλοποιήσεις που μπορούσες να βρεις κυρίως στα πανηγύρια η μείωση του κόστους επέβαλε περικοπές! Στη φώτο διακρίνεται μια καρτέλα γεωγραφίας χωρίς ίχνος χρώματος
Κατά καιρούς βγήκαν διάφορες υλοποιήσεις του παιχνιδιού με άλλες να είναι ακριβότερες και άλλες φθηνότερες. Όπως και να έχει όμως, ο Φωτεινός παντογνώστης ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και εξωτικά παιχνίδια μαζί με το μικροσκόπιο και τον ικρό Χημικό"! 
   Το όνομα του παρέμεινε συνώνυμο της γνώσης και έγινε τιμητικό παρατσούκλι σε αυτούς που είχαν μεγάλες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις: "Αυτός είναι Φωτεινός Παντογνώστης" (παρομοίως με το: " Η Δομή είσαι;"). Δεν έχω ιδέα αν το παιχνίδι κυκλοφορεί ακόμα, άλλα για όλους εμάς που το προλάβαμε έστω στα τελευταία του θα αποτελεί πολύτιμη ανάμνηση.
(Από: turricanblog)
     Ας μην ξεχάσουμε να αναφέρουμε και το "Πάρτα Όλα", μια μικρή σβούρα με 6 έδρες, που έγραφαν: "Πάρε ένα""Δώσε ένα""Πάρε δύο""Βάλτε όλοι", "Πάρτα όλα" και "Δώστα όλα".
    Το παιχνίδι ήταν κατά κάποιο τρόπο "τζογαδόρικο", αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να συγκινήσει ιδιαίτερα τον παιδικό κόσμο.
Όσο και αν φαίνεται περίεργο, πολλοί γονείς θεωρούσαν σαν καλό επιτραπέζιο παιχνίδι την Ρουλέτα (με την "αθώα" μορφή του "Πάρτα Όλα")!!
  Τότε που η έκφραση "πολιτικά ορθό" ήταν άγνωστη, η ρουλέτα δέσποζε σε πολλά παιδικά δωμάτια, προετοιμάζοντας μελλοντικούς "Nick the GreeK"!!
    Από εκεί και πέρα, υπήρχαν φυσικά και τα πιο εξελιγμένα επιτραπέζια, όπως οι πίστες με τα αυτοκινητάκια. Αυτές οι πίστες ήταν ας το πούμε έτσι, ο προθάλαμος για να μπούμε στα πρώτα ηλεκτρονικά...
   Τα πρώτα ηλεκτρονικά ήταν πραγματικά "πρωτόγονα", για τα σημερινά δεδομένα. Τα παιδιά κάθονταν και έπαιζαν μπροστά από μια ασπρόμαυρη οθόνη τηλεόρασης παρακολουθώντας μια μπίλια να ανεβοκατεβαίνει και εσύ να προσπαθείς να την αποκρούσεις. Και αυτό ήταν όλο!!
   Οι μάρκες ήταν τα γνωστά "ATARI" και το πιο γνωστό παιχνίδι ήταν φυσικά ο Pac-man!! Δεν χρειάζονται παραπάνω συστάσεις γι' αυτό το διαχρονικό παιχνίδι, παρά μόνο να υπενθυμίσω ότι για αρκετά χρόνια ήταν ότι καλύτερο στο χώρο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών! (Με γραφικά και εναλλαγές παιχνιδιού με τα σημερινά standar σχεδόν ανύπαρκτα).
   Υ.Γ. Το "Spectrum", θα πρέπει να αναφερθεί για να μη μείνει μόνο του και παραπονεμένο το "ATARI". Τέλος πάντων πάμε παρακάτω...
     Και πάμε τώρα σε δυο πολύ αγαπημένα παιχνίδια: Στη μηχανή προβολών και στο view-master. Η μηχανή προβολών πρώτα-πρώτα, ήταν ένας πρώιμος Videoprojector που έδειχνε σλάιντς (και πολύ σπάνια κανονικές ταινίες μικρού μήκους, γιατί ήταν πανάκριβη). 
  Τα θέματα ήταν φυσικά παιδικά, εικόνες από παραμύθια, άγρια ζώα, μνημεία και αξιοθέατα, ήρωες του Disney. Σβήνανε όλα τα φώτα και μαζεύονταν όλα τα παιδιά για να δούνε "ταινία". Σήμερα στην εποχή του Video και του laptop, όλα αυτά μπορεί να φαντάζουνε λίγο γελοία, αλλά τότε ήταν μαγικά και μοναδικά!
     Και περνάμε στο View-master, που πραγματικά σημάδεψε πολλές παιδικές μας αναμνήσεις και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να έχει παρουσία -έστω και πιο "ταπεινή"- στην αγορά των παιχνιδιών.
To View-master, λοιπόν, είναι μια συσκευή που προβάλλει επτά 3-D εικόνες (λέγονται και στερεοσκοπικές εικόνες) σε ένα δίσκο χαρτιού.
  Μπορεί να θεωρούνταν παιχνίδι για παιδιά, αλλά ξεκίνησε ώστε να βλέπουν οι ενήλικες στερεογράμματα από πολύχρωμα γραφικά και τουριστικά αξιοθέατα!
   Η ιστορία του View-master ξεκινάει από το 1939 έως το 1966 και από το 1966 έως σήμερα. 
  Συνολικά έχουν γίνει 25 διαφορετικά μοντέλα και έχουν παραχθεί 1,5 δισεκατομμύρια χάρτινοι δίσκοι!!
    Παρά τη μακραίωνη ιστορία του και τις αλλαγές σε μοντέλα και υλικά οι μηχανές έχουν παρόμοιο εσωτερικό μηχανισμό και οι χάρτινοι δίσκοι έχουν τον ίδιο βασικό σχεδιασμό ώστε να εξασφαλίζεται ότι κάθε δίσκος που έγινε ποτέ θα παίζει και θα λειτουργεί σε κάθε μοντέλο View-master!
   Δίσκους φτιάχνει μέχρι σήμερα η Disney και το Discovery Channel, φυσικά με μοντέλα πολύ εξελιγμένα. 
  Νομίζω ότι θα ήταν περιττόν να αναφερθώ στην ιστορία της εξέλιξης του παιχνιδιού, που και κουραστική θα ήταν και τελείως έξω από την "ατμόσφαιρα" της ανάρτησης.
  Θέλω να τελειώσω όμως αυτό το κείμενο για τα "επιτραπέζια παιχνίδια των σαλονιών", κάνοντας μια εκμυστήρευση: απ' όλα τα παιχνίδια του είδους, το View-master, είναι αυτό που έχει μια ιδιαίτερη θέση και αξία στις παιδικές μου αναμνήσεις...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.